Unión do Povo Galego | Terra e Tempo: Revista de información, análise e interpretación

Nas teses aprobadas no XI Congreso da UMG centrábamos os debates na necesidade de aprofundar no significado da incidéncia política prática nas diferentes organizacións do nacionalismo xuvenil. Un obxectivo que requer de cámbios importantes na dinámica de traballo das diferentes organizacións. Debemos entender que operar estas mudanzas requer dun marco temporal amplo, mais tamén debemos ser auto-críticos no sentido de que non fomos quen de impulsar e cristalizar no seo das diferentes organizacións xuvenis unha dinámica de traballo definida neste sentido. Manteñen, portanto, a sua plena vixéncia as resolucións do XI congreso. Mais entendíamos necesário debater sobre as dinámicas sociais e políticas que ao longo destes dous anos ten vivido a sociedade galega, asi como da evolución do movimento xuvenil nacionalista.

Convén enunciar con carácter prévio unhas claves de análise a respeito da situación política; mais sinteticamente, pois as análises e reflexións do Partido e de Galiza Nova oferecen os suficientes elementos a este respeito.

A nível mundial constata-se a agudización do capitalismo e imperilismo como sistema dominante, sendo o ponto de inflexión o atentado do 11 de Setembro. Unha consolidación que trai aparellada a acentuación das características intrínsecas ao sistema: desenvolvimento desigual -onde a dependéncia e marxinalidade de moitas nacións vai en aumento-, acentuación das desigualdades económicas, sociais e políticas entre os povos e un recorte dos direitos e liberdades tanto a nível colectivo como individual. Neste panorama, os EUA afortalan a sua hexemonia no contexto internacional como principal poténcia económica e militar, incrementando o unilateralismo e intervencionismo noutros estados, sendo un bon exemplo do dito a invasión do Iraque, coa conseguinte perda de lexitimidade da ONU como organización internacional para o arranxo pacífico de controvérsias.

Neste entorno constatan-se as análises feitas polo nacionalismo galego a respeito da UE, como o proxecto do imperialismo para un território económico concreto, que non supón unha ameaza para a hexemonia norteamericana. Un proceso de construción teledirixido polos grandes estados e que é na sua orixe e desenvolvimento antidemocrático, fundamentado na negación e exclusión dos direitos das nacións que o integran. O proceso de construción europeu foi (e continua a ser) terribelmente negativo para a nosa nación, especialmente do ponto de vista económico e social, sendo clave no proceso de desestruturación e destruizón dos sectores básicos da economia galega, que lonxe de converxer cos níveis de vida e desenvolvimento europeus atopa-se entre as "rexións" menos desenvolvidas.

Durante os últimos anos no Estado español sofreu-se un claro proceso de involución democrática, marcada por unha dinámica de ataque frontal ao nacionalismo e de claro recorte de direitos e liberdades. Unha prática que se asenta na concepción centralista e españolista que manteñen os partidos españois (tanto o PP como o PSOE) e que nos últimos catro anos se acelerou coa maioria absoluta do Partido Popular.

Constitui princípio político do noso Partido a caracterización da situación da Galiza como colónia. Esta fundamenta-se na dependéncia no económico, acefalia no político e alleamento no cultural. Hoxe en dia, a nosa realidade económica, política e cultural non se ten separado desta caracterización. Se ben a evolución dos últimos anos contribuiu a que os trazos de dependéncia económica e cultural sexan distintos aos de hai trinta anos, mantén-se a mesma estrutura e condicionamentos, existindo unha multitude de indicadores que dan mostra fiel da mesma.

Canto á situación na Galiza o repto imediato, e de grande transcendéncia para o nacionalismo, pasa por liderar e nuclear o descontento social evidenciado masivamente polo noso povo perante a crise provocada polo Prestige. Non podemos esquecer que este movimento social –sen precedentes no país- non conseguirá ser verdadeiramente transformador se non somos quen de transmitir ao conxunto da sociedade a necesidade de vincular a mobilización social á conquista de logros concretos (depuración de responsabilidades, subas orzamentárias, etc.) e de apostar eleitoralmente polo nacionalismo como única garantia real de transformar a situación actual que vive o país. Esta crise, de graves consecuéncias económicas, ecolóxicas e humanas, que ainda non pode ser avaliada na sua dimensión, provocou a maior convulsión que ten vivido a sociedade galega. Neste contexto, as eleizóns municipais toman un cariz máis político, sendo un espello no que ollar o grau de censura aos governos do PP. Apesar de que as eleizóns municipais se formulan nunha clave máis personalista e non tan vinculada á ideoloxia, neste momento debemos incluir máis fortemente unha dimensión máis global e política. Para o nacionalismo son, pois, especialmente significativo os resultados das eleizóns municipais de Maio. A UMG centrará os esforzos en promover a participación de xeito especialmente activo nesta campaña, contribuindo á mobilización do voto xuvenil cara ao BNG através do traballo que neste sentido planificar Galiza Nova.

Debemos aqui parar-nos a facer unha pequena aproximación sobre deteminados trazos e configuracións sociais da mocidade galega, de nós mesmos, de cara a descobrir logo tendéncias que marcan a visión que se ten da Galiza, da participación política, dos movimentos sociais; en definitiva, atrancos para o noso avanzo.

É de subliñar a importáncia da diferenza cultural e lingüística como parte e expresión do país. Somos persoas na medida en que nos recoñecemos e asumimos a nosa realidade nacional e queremos partillá-la conscientemente coas outras realidades do mundo. Mais o proceso de colonización que padece o noso povo leva a que a asunción do que somos se faga ás veces en termos negativos e negadores da nosa idiosincrasia, asumindo o alleo como mellor e non valorizando o próprio. Un exemplo claro atopamo-lo en que as expresións lúdicas, e do lecer en xeral, relacionadas coa arte e a criazón (música, contacontos, literatura, teatro...) que se producen en galego non son un fenómeno de masas. Porén, criazóns de moi semellante fasquia realizadas alén das nosas fronteiras teñen enorme repercusión. O españolismo que nos asolaga invade as consciéncias até tal ponto que non só marca tendéncias ideolóxicas ou opinión, senón que tamén prefixa as preferéncias no ámbito do lecer.

Asumíndomos o aserto de que somos un país culturalmente minorizado e asovallado, podemos reflexionar nun feito trascendental, o pleno descoñecimento por parte dun importante número de mozas e mozos da nosa história, considerada dun ponto de vista global. Este obedece á deturpación e deformacións que criou a historiografia oficial española a respeito da história da Galiza. Este descoñecimento impede que se poda facer unha análise científica e lóxica de por que a Galiza está na situación económica, social e política actual. Pode-se chegar a pensar que a nosa situación é froito do azar ou mesmo dunha má ubicación xeográfica.

Isto ten unha importáncia cualitativa no noso labor político, porcanto podemos topar-nos co valado da incompreensión do noso discurso político. En moitas ocasións, a nosa mensaxe non é entendida ou non se consideran os nosos obxectivos políticos como importantes ou lóxicos por unha situación de descoñecimento real. Se amplos sectores da mocidade non teñen constáncia do que é a Galiza, é sinxelo entender a incompreensión ou non asunción do obxectivo da autodeterminación.

Atopamo-nos cun outro feito obxectivo e obxectivábel, o español é a língua referencial dunha enorme parte da mocidade galega. O bilingüísmo diglósico continua sendo hoxe en dia un fenómeno indiscutíbel. Por outra banda, os estudos sócio-lingüísticos amosan unha valoración positiva e consideración favorábel a respeito do uso e promoción do galego, que contrasta coa perda de galegofalantes. Esta contradición acentua-se no feito de que unha enorme cantidade de mozos e mozas con prática monolíngüe en español ou con diglósia manteñen unha posición filonacionalista inequívoca (fenómeno que se produz mesmo entre a militáncia das organizacións nacionalistas). Un repto importante para as organizacións nacionalistas, se queremos realmente ser hexemónicos socialmente, vai pasar por resolver esta impotante contradición. O ensino cumpre unha importante función na desgaleguización, sendo a dia de hoxe un dos principais elementos colonizadores na sociedade galega.

As condicións laborais que padece a mocidade introducen importantes elementos á hora de minar a sua autoestima e consciéncia. A precariedade e eventualidade levan a situacións de desestabilización (mesmo psicolóxicas) e provocan instabilidade e pesimismo canto ao futuro e ás suas potencialidades. Estes elementos unidos ás altas taxas de desemprego dan conta das baixas taxas de filiación sindical e índices de participación a nível xeral da mocidade traballadora.

En relación co anterior, reaparece nos últimos anos o fenómeno da emigración xuvenil, cunha incidéncia máis notábel nas zonas costeiras, que se pode agudizar a raiz da catástrofe do Prestige. Á marxe das consideracións a respeito da situación sócio-laboral da mocidade galega na incidéncia deste fenómeno, esta liña está a ser impulsada fundamentalmente pola Unión Europea (coa entusiasta colaboración das autoridades centrais e galegas) e disfarzada baixo o eufemismo de mobilidade xeográfica. É de resaltar que entre boa parte destes mozos e mozas non existe consciéncia de emigrados e asume-se como máis unha saída laboral. Frente a estas políticas é necesário dotar de contido a reivindicación do direito ao traballo na terra como contraponto ás mesmas e denunciar o que pode supor para a Galiza que de novo as xerazóns máis novas e mellor formadas da sua história marchen do País.

Temos de constatar a existéncia de reticéncias cara á política e ás organizacións. Un estudo do ano 1993 sobre a mocidade galega pode servir de base obxectiva ao dito anteriormente e adianta unha realidade obxetiva, hoxe plenamente consolidada. Segundo dito estudo só un 21% lle daban moita ou bastante importáncia á política, atribuindo-lle o resto pouca ou nengunha. Outro dado deste estudo pode ser indicativo do dito, ao cifrar en menos dun 3% a filiación de xente nova a partidos políticos.

Este é un problema xa detectado, mais debe ser motivo dun incremento da nosa acción social e de aperfeizoamento dos nosos métodos de intervención social. Existe unha tendéncia a equiparar a política co institucional (e con vícios e corruptelas que alguns partidos incorporan con normalidade na sua prática), separando a esta da acción social. Introduce-se asi unha falsa dicotomia entre o social e o político, contrapondo-os, cando en realidade non son elementos que se podan separar, senón que se complementan mutuamente.

O movimento xuvenil engloba diferentes formas de organización xuvenil, asi como mozos e mozas que non estando organizados participan no seu dia a dia. En moitas ocasións, esta participación realiza-se sen a consciéncia de que a sua intervención ten carácter fortemente político. A mocidade manifesta-se de formas moi diversas e en base a diferentes intereses e vontades, traducindo unha vontade de participación na sociedade e de definición daquilo que queren para o seu futuro.

Asociacionismo xuvenil
Se analisarmos a realidade do tecido asociativo xuvenil da Galiza, duas características poden sinalar-se como comuns e definitórias do mesmo: febleza e atomización. As asociacións xuvenis teñen estruturas pouco consolidadas e na maioria dos casos o seu ámbito é o local, sendo reducida a conexión e coñecimento entre as organizacións existentes, asi como reducido o número de organizacións que sobardan o ámbito local ou comarcal.

Mais esta situación ten causas e factores explictivos que a fundamentan. Debemos ser conscientes do aumento da intervención do sistema na mocidade, introducindo valores como o individualismo, pasotismo ou apoliticismo. Son mecanismos para minar a participación e a criazón de consciéncia crítica cos procesos económicos, sociais e políticos que se están a viver no mundo, nun intento claro de modelar condutas, producir saberes, consciéncias e de forxar unha forma de ver o mundo que non cuestione o sistema capitalista vixente.

Existe un interese especial en fomentar a non participación, especialmente na política, criminalizando-a e homologando todas as formas políticas nun intento de fragmentar e dividir a sociedade, enfocando os problemas dun ponto de vista individual e reducindo o ámbito da política ao xurídico-institucional. Debemos ter en conta que esta mensaxe ten calado entre a mocidade e que existe unha certa decepción da política e dos políticos, que non é grave para a direita, mais si para os movimentos transformadores e revolucionários como o nacionalismo. Exemplos claros desta atitude podemos observá-los en diferentes procesos mobilizadores, sendo o movimento de protesta contra a aprobación da Lei Orgánica de Universidades (LOU) onde esta participación de organizacións estudantis baixo o argumento de que deturpaba e debilitaba o movimento ao introducir elementos de politización na loita contra a LOU. Mais é necesário ter presente que a acción social que non vai acompasada dunha organización política que a vertebre e dé cobertura ás suas demandas acaba provocando decepción e mesmo frustración perante a falta de estruturas que den cobertura e trasladen ao ámbito do institucional as demandas da populación. É fundamental que os procesos mobilizadores se vinculen a obxectivos claros e concretos que permitan acadar logros concretos e avanzar, cumprindo ademais o labor pedagóxico de exemplificar que coa participación se poden cambiar as cousas.

Nas resolucións congresuais do XI Congreso recollíamos que "debemos constatar o agudizamento da intervención xuvenil do sistema, mediante diversos instrumentos e en particular na actuación do Partido Popular no Estado e na Galiza. Abortar a simpatia crecente da mocidade galega polo nacionalismo e as consecuéncias futuras dunha evolución social nesa dirección fai parte dos deseños a curto e meio prazo para combater o nacionalismo". Cumpre, pois, que aumentemos a nosa actividade e que contrarrestemos esta ofensiva ideolóxica coa nosa prática social e introdución entre a mocidade.

Outro elemento explicativo das debilidades do movimento xubenil no noso País situa-se na política desenvolvida desde as institucións. A Xunta de Galiza nunca tivo interese en potenciar nen estimular a dinamización do asociacionismo na Galiza, situa-se o seu contributo máis no intento de desdestruturación e na desmotivación da participación xuvenil, levando adiante a sua política baixo as premisas de servilismo, clientelismo e utilización propagandística. Un claro exemplo é o proxecto de Lei de Xuventude (pendente de aprobación). Trata-se dunha lei que simplesmente recompila a lexislación existente e non dá resposta ás necesidades e aspiracións dos mozos e mozas galegas, mais de cara á sociedade apresenta-se como unha aposta do Partido Popular pola mocidade. Semella, mais ben, respostar a necesidades do PP ante as eleizóns municipais e a proxectos de marketing político para activar o voto xuvenil.

Da situación de atomización e desestruturación das asociacións xuvenis dá boa conta a falla de consellos locais e comarcais da mocidade, asi como a situación que está a viver o Consello da Xuventude de Galiza (CXG). Este organismo deberia cumprir a función de participación e conexión do asociacionismo xuvenil, mais nunca existiu o interese rel por parte da administración de potenciá-lo, ficando as suas atribucións en papel mollado. Neste momento está pasando por un momento crítico sendo moi reducido o número de organizacións que o conforma (un total de vinteduas) e pouco representativo da realidade asociativa suvenil. Debe ser pois obxectivo impulsar e potenciar as funcións de promoción, asesoramento e coordinación que deberia de cumprir o CXG.

Porén, debemos resaltar as potencialidades e virtualidades do asociacionismo xuvenil, constituindo en moitos casos un elemento dinamizador das vilas e cidades e ofertando mecanismos de participación para os sectores máis dinámicos da mocidade. Ao tempo que cumpren o papel de valorizar o feito de asociar-se e introducir dinámicas participativas entre a xente nova. É un elemento importante, pois contribui a unha maior organización e estruturación da mocidade, sempre que actue en clave de defesa do noso País e non sumisa ao poder.

Debe ser tamén obxecto de análise a capacidade de resposta e mobilización que demostrou a sociedade galega en xeral, e a mocidade en particular.

Na dinámica sócio-política galega nos dous últimos anos deu-se un nível de mobilización moi importante e sen precedentes. Neste plano destaca a dinámica criada como resposta á crise nacional provocada polo afundimento do Prestige e a criación e consolidación da Plataforma Nunca Máis. A falta dun marco temporal máis amplo que permita extrair conclusións sobre as repercusións reais na toma de consciéncia da sociedade galega, podemos adiantar algunhas reflexións que poden sernos úteis e clarificadoras. A primeira delas é que existe unha capacidade de resposta, de consciéncia crítica, de disconformidade co actual estado das cousas. Esta afirmación non é o resultado só da resposta socail organizada en torno á crise do Prestige, senón que as dinámicas anteriores confirman que o nível de mobilización social que existe no noso País supera con creces as dinámicas que se dan noutras partes do Estado, desmontando as visións que acusan ao noso povo de pasivo e conservador. Ainda que en moitas ocasións estos procesos non tiveron unha traslación directa ao terreo político, dando mostra dun certo comportamento dual que caracteriza á sociedade galega, non podemos deixar de valorar positivamente a dinámica de cámbios de mentalidade que levan aparellados. Por unha banda, existe unha dinámica mobilizadora a nível social e capacidade de resposta ante problemas ou agresións, mais, pola outra, isto non reverte nos procesos eleitorais matematicamente (dando conta da multiplicidade de elementos que confluen na determinación das preferéncias eleitorais e onde, o "voto ao poder" ten un peso específico).

Tampouco podemos deixar de analisar os motivos fundamentais que están a condicionar a atitude da mocidade galega perante os últimos procesos eleitorais. O descrédito da política en xeral, a non valorización do voto, a percepción de que os procesos eleitorais "non van con eles", certo pasotismo propiciado polo próprio sistema, a despolitización da política co "todos os partidos son iguais", o baleirado de contido das instituizóns, a homologación do BNG a outras organizacións políticas, a hipotética perda de carácter transgresor do noso proxecto político, a falta dun referente político visíbel que se opoña ao imperante mundo unipolar, son algunhas –non as únicas- das claves que non podemos obviar nas análises que fagamos do comportamento da xente nova deste País. Contodo, os últimos acontecimentos sociais, teñen producido un atisbo de cámbio de consciéncia na nosa sociedade e especialmente da mocidade. En grande medida dependerá de nós que a mocidade sexa quen de ver que votar ao nacionalismo é continuar e consolidar os avanzos gañados na loita emprendida na rua.

A capacidade de mobilización social vai unida á iniciativa e ao espírito criativo que o povo galego ten demostrado ao longo da su história. En conxunto podemos asegurar que existe sectores importantes dentro da sociedade galega conscientes, e cunha maior ou menor asunción do papel marxinal que a nosa nación ocupa na estruturación do Estado, no que a mocidade ten un papel e importáncia especifics. Este feito ten unha especial significación, que existe unha sintonia coas análises e princípios políticos do nacionalismo, ainda que non opere no plano do consciente.

A mobilización social que se está a viver na Galiza, en maior ou menor grau, vai provocar un certo cámbio de mentalidade, sendo de resaltar o cuestionamento do papel dos meios de comunicación e a valorización da mobilización social como un mecanismo lexítimo a utilizar polo povo ante os governos cando non cumpren as expectativas marcadas, ou como expresión da vontade popular.

Debemos valorar positivamente a incidéncia que pode chegar a ter a articulación de plataformas sociais de carácter máis amplo e unitário. Este tipo de plataformas teñen importáncia sempre e cando a sua composición sexa representativa socialmente e permita a vertebración de sectores afectados por unha problemática. Se ben debemos ser conscientes que o grau de repercusión das mesmas será diferente en función das temáticas e sectores implicados. A criazón e articulación de plataformas sociais é un mecanismo útil á hora de canalizar descontento social e conseguir dar-lle máis forza a demandas e problemas que padece a mocidade. A articulación ou participación en plataformas non pode levar a un relaxamento da actividade própria das organizacións sociais e políticas nas que traballamos, nen a que nos diluamos nas mesmas.

Neste cenário debemos ser conscientes da importáncia e potencialidade das organizacións xuvenis nacionalistas, conseguindo manter no tempo estruturas sólidas –apesar das variacións ou etapas que podan atravesar- con capacidade de actuar socialmente. Organizacións que so capaces de ter incidéncia real e que supuxeron unha ferramenta útil para conseguir crear adesións e simpatias ao nacionalismo, asi como canteira de cadros políticos que garantan a continuidade e relevo xeracional do nacionalismo galego. Debe ficar claro o compromiso da UMG encanto ao aporte colectivo e individual e cada militante na potenciación e consolidación das diferentes organizacións xuvenis, sendo conscientes da trascendéncia que isto ten para o proceso de liberación nacional.

O nacionalismo e as organizacións nacionalistas teñen elaborado un discurso e prática social acaidos ao nível de consciéncia que existe entre a mocidade galega, non deixando-se levar por dinámicas que son alleas ao País, e que lonxe de somar máis adesións e simpatias ao proxecto, producen elementos de distorsión e crean confusión social.

Esta afirmación non implica que non teñamos que dar os pasos necesários para mellorar a capacidade de incidéncia real ente a mocidade galega das organizacións xuvenis nacionalistas. Non se trata de introducir cámbios no discurso ideolóxico ou rebaixar os nosos obxectivos estratéxicos, senón de mellorar a nosa introdución social e os mecanismos de actuación entre a mocidade.

Desde o nacimento de Galiza Nova no ano 1988, foi esta unha organización á que a UMG dedicou un importante esforzo consciente da importáncia e significación que a mesma ten. Analisou-se a aquela altura a necesidade e potencialidade dunha organización que aglutinara á mocidade nacionalista, e que desde a perspectiva da liberación nacional, dera corpo ás demandas, problemáticas e aspiracións dos mozos e mozas deste país. Unha reflexión que non era exclusiva da nosa organización e na que confluía coa militáncia nova organizada no BNG. Trataba-se de incorporar á mocidade galega ao proceso de autodeteminación, apostando pola sua auto-organización. Esta análise e obxectivos seguen plenamente vixentes, contando co importante contributo dos quince anos de vida de Galiza Nova.

Desde a UMG non podemos focalizar o traballo en Galiza Nova como un sector máis, pois esta representa á organización que agrupa ao conxunto da mocidade galega ao proxecto de liberación nacional que representa o nacionalismo. Mostra disto é a obriga que teñen todos e todas as militantes da UMG de estar afiliados e participar en Galiza Nova.

É importante neste momento aportar os noso pontos de vista e traballo no obxectivo de reforzar a situación organizativa e a introducción entre a mocidade de Galiza Nova, un obxectivo que debe concretar-se anível dos organismos de dirección nacional e na estrutura zonal da nosa organización.

Dentro do obxectivo xenérico por reforzar Galiza Nova, a UMG prestará especial atención á incorporación das mozas á organización xuvenil, asi como ao necesário reforzamento da Asemblea de Mulleres.

A nosa participación debe focalizar-se sempre desde o respeito aos diferentes pontos de vista e buscando a integración de todas as sensibilidades ( no seu sentido máis amplo). Neste sentido a UMG debe introducir os debates necesários para que se concreten e efectivicen as resolucións asembleares da 7ª e 8ª Asembleas Nacionais, especialmente no referente á dinámica de trballo social e á incidéncia política prática. A UMG aposta decididamente por impulsar a actividade de Galiza Nova, sendo pois necesário que o conxunto da militáncia colabore activamente na mesma con independéncia do traballo sectorial que desenvolva.

Convén tamén trasladar, coa suficiente pedagoxia unha série de consideracións ao respeito do BNG, como un proxecto que supera o curto prazo.

A evolución eleitoral e social do BNG caracterizou-se por un ascenso continuado, existindo por parte da mocidade a visión de que isto era algo "natural". Non debemos caer no erro de consolidar tal perceición. Debe-se saber explicar a orixe do noso movimento político, como se formou e por que diferentes etapas pasou o BNG, asicomo as forzas sociais e sindicais nacionalistas. A sua funcionalidade é a de sermos pedagóxicos e proporcionar elementos de análise que den conta do enorme esforzo feito par que o nacionalismo chegara até o ponto no que se atopa, un camiño no que os obstáculos foron moitos e os meios non sempre os necesários, e onde avanzar fai-se a cada paso máis difícil, precisamente por ser moito o camiño andado.

A dinámica vivida ao longo dos últimos anos tivo as suas repercusións na receptividade do nacionalismo entre a mocidade. Os últimos procesos eleitorais deron pé, do ponto de vista interno, mais tamén do vista social, a un sentimento de desánimo e de frustración colectiva, ante a non consecución das expectativas marcadas. No proceso post-eleitoral coa abertura do mal chamado "diálogo Institucional", introduciu-se un elemento que provocou certa confusión e distorsións, na recepción da nosa mensaxe por parte da sociedade galega en xeral e na mocidade en particular e especialmente entre a nosa própria base militante. En termos xerais, poderíamos dicer que non houbo a suficiente clarificación interna sobre un proceso de fundo calado e de maiores consecuéncias no desenvolvemento da nosa actuación diária.

Interioricemos e fagamos comprender o longo alcance da nosa loita: se dilatado foi o proceso que nos conduciu ao estado de dependéncia que hoxe sofremos, pobres dos que pensen que nos libraremos dos axentes colonizadores nun abrir e fechar de ollos. Máis de cincocentos anos de colonización non se superan en vinte anos de éxitos eleitorais e de mobilización social. En calquera caso, nen sequer un hipotético governo nacionalista na Xunta de Galiza traeria ao dia seguinte a consecución dos nosos obxectivos estratéxicos. Cumpre desde a UMG facer reflexionar disto para eliminar as contradicións que poden xurdir na prática política con cuestións tan delicadas coma estas.

Só asumindo isto seremos imunes ao desánimo, e só sendo imunes ao desánimo poderemos avanzar no camiño dunha Pátria liberada. Non é mau o pesimismo, pois este é, como o optimismo, unha nota do ser humano, o que é mau é que o pesimismo condicione a nosa actuación política e sexa un freo á nosa actividade.

A precariedade e eventualidade da mocidade traballadora dan conta do escaso nível de organización entre este sector, cando pola sua situación sócio-laboral serian segmentos sociais cunha maior necesidade de estruturación e organización de cara a contar cunha organización própria que veiculizara as sus problemáticas e necesidades, ao tempo que conseguiria que este sector deixara de estar tan indefenso. Mais a realidade no noso País dá conta dunha situación onde o nível de auto-organización da mocidade traballadora é moi reducido.

Os esforzos por consolidar estruturas a este nível non frutificaron, mais a experiéncia di-nos das potencialidades deste sector de traballo e da grande cantidade de mocidade traballadora que ten necesidade de organizar-se, mais en moitas ocasións é difícil chegar a ela, pois existe unha presión real que penaliza no mercado de traballo a aquelas persoas non sumisas e que reclaman os seus direitos.

Desde a UMG debemos facer un esforzo real por achegar-nos á mocidade traballadora e organizá-la dentro do nacionalismo. Mais tamén implica un esforzo na articulación de estruturas sindicais a nível xuvenil, quetraten especificamente as problemáticas da xente nova, pois as estruturas sindicais actuais, teñen dificuldades para ter unha prática específica para este sector.

A UMG impulsará no seo da UPG os debates oportunos de cara a analisar a viabilidade de impulsar e afortalar unha estrutura xuvenil no ámbito da Central Sindical.

No ámbito do traballo universitário cabe destacar a ampla capacidade de mobilización que sobre todo durate o proceso de resposta contra a Lei Orgánica de Universidades (LOU). Mais a importante resposta a esta lei non frutificou nunha maior dinamización do movimento estudantil e mesmo pudo ser desmobilizadora para alguns sectores.

Son escasas as organizacións que existen cun funcionamento estábel, e moitas delas sitan-se máis ben no terreo do poder, cumprindo a función de desmobilizar e fomentar o pasotismo entre a mocidade. Este tipo de organizacións son fomentadas polo poder e teñen como bandeira a sua "independéncia", acriticismo e apoliticismo, mais baixo esta fraseoloxia amosan-se sumisas cos postulados do poder, mantendo un discurso ideolóxico que xustifica e sustenta o actual estado das cousas.

Dentro do ámbito universitário a única organización que conta cunha estrutura nacional e minimanente consolidada son os CAF, cun perfil nidiamente nacionalista, cunha prática mobilizadora centrada nas problemáticas específicas das e dos estudantes. Os CAF deben afortalar unha liña de traballo que, baixo o prisma do nacionalismo, incida decididamente en dar resposta e cobertura ás necesidades e demandas do estudantado. Será esta a liña fundamental de traballo que deberemos impulsar desde a UMG, coa firme convición de que dese xeito conseguiremos incidir nunha maior incidéncia entre o estudantado.

O obxectivo anterior debe acompañar-se dun aumento cualitativo e cuantitativo en canto á implantación dos Comités. Debemos impulsar accións concretas no seo dos CAF que permitan un crecimento no número de estudantes que participan, prestando especial atención aos cámpus cunha estrutra máis debilitada. Ao tempo que aprofundamos e actualizamos os elementos discursivos dos CAF. Cumpre que concretemos e elaboremos alternativas ao modelo universitário, conxugando os nosos obxectivos estratéxicos con cuestións de carácter táctico. Neste labor os organismos nacionais dos CAF han de ser potenciados, homologando e dotando dun discurso homoxéneo ao conxunto da organización.

O ensino médio pola suas características e especificidades, tais como unha franxa de idade moi temperá ou unha predisposición e ampla simpatia e receptividade cara o nacionalismo, representa un dos eidos no que desde a UMG debermos centrar, tamén, o noso esforzo e atención. O ensino médio representa un bon xeito de entrada e primeiro contacto da mocidade co proxecto nacionalista e o movimento xuvenil nacinalista, especialmente para Galiza Nova, evidenciandose nos últimos anos a intensa chegada de nova militáncia desde este sector.

Os Comités Abertos de Estudantes, deberán ser quen de recoller esa simpatia, facendo chegar o proxecto nacionalista á xente máis moza, en claves de pedagoxia e claridade, cunha mensaxe asumíbel e comprensíbel pol conxuto do estudantado. Asi, a dimensión de "organización de masas" está plenamente vixente, e é hoxe máis necesário que nunca, mais para que os CAE exerzan de verdadeira referéncia entre as e os estudantes de médias na Galiza, é preciso facer un especial esforzo no que atinxe á consolidación da organización, promovendo o apoio necesário á actividade no sector. Neste sentido é de máxima prioridade a criazón dunha organización única do estudantado galego, que agrupe o ensino médio e universitário. A UMG impulsará as accións e debates precisos para efectivizar durante este ano esta resolución xa aprobada formalmente nas organizacións estudantis.

A respeito das e dos camaradas de ensino médio ao ser, por idade (e de xeito habitual), de recente incorporación á UMG, desde os organismos prestará-se-lles especial atención, potenciando as capacidades, como garantia de futuro para o movimento xuvenil nacionalista, asi como clarificando debates e cuestións de índole ideolóxica e tamén de praxe política diária.

Noutra parte das teses reflexionábamos ao redor da importáncia do traballo cultural e das dinámicas entre a mocidade galega ao respeito da língua. Son dous ámbitos de traballo que teñen unha significativa importáncia para o nacionalismo e nos cais o traballo ten diferenzas notábeis ao respeito doutros terreos.

No referente ao traballo cultural este toma corpo a través das diferentes organizacións xuvenis, mais desde a UMG debemos ter en conta as consideracións de tipo ideolóxico que deben servir de elementos directores desta actividade. A recuperación da nosa memória histórica e a divulgación da mesma entre a mocidade cumpre unha función clarificadora e desintoxicadora que é preciso realizar. O traballo cultural impulsado desde as diferentes organizacións non pode cair no folclorismo da oficialidade, senón que debe encamiñar-se cara a actualidade e criatividade das diferentes expresións culturais que se dan na nosa sociedade.

No tocante ao traballo lingüístico o referente claro é a Mesa pola Normalización Lingüística. Constatando a importáncia desta temática e a enorme potencialidade da Mocidade pola Normalización Lingüística, debemos desde a UMG deseñar liñas de actuación de cara potenciar esta organización e situar o problema da perda de uso habitual do galego entre a mocidade como prioridade política.

A UMG ten no seu haber a experiéncia de 25 anos de traballo a prol da Autodeterminación da Galiza. Esta experiéncia acumulada ten enormes potencialidades, e sen pretendermos caern na autocomplacéncia, nen na apropriación exclusiva dos erros e acertos do Movimento Xuvenil Nacionalista, seria inxusto non recoñecer a significativa aportación política e adicación de cadros que a UMG ten destinado ás diferentes organizacións. Unha aportación feita baixo a firme convicción de estarmos contribuindo ao avanzo do proceso de liberación nacional e na liña de afortalar as estruturas organizativas xuvenis.

Desde o seu nacimento, a UPG, tivo sempre moi presente no sue discurso ideolóxico-político e na sua praxe, a vontade de articulación dun movimento social amplo en clave nacional e nacionalista. Desta vontade xurde a concepción do nacionalismo como un movimento global de liberación nacional. Esta concepción unitária e respeituosa ao tempo coa autonomia funcional das diferentes organizacións, é un dos contributos partidários, constituindo un elemento coesionador e de forza do nacionalismo galego. É pois un trazo distintivo da UMG manter esta visión e sermos coerentes coa mesma, á hora das focaxes que utilicemos nas diferentes organizacións xuvenis nacionalistas, fuxindo das análises sectoralizadas e/ou localistas, aportando pontos de vista que integren ao conxunto. Cada unha das organizacións ten a sua funcionalidade e espazos próprios de traballo, debendo entender estos como complementares e nunca como contraditórios. A experiéncia acumulada pode axudar no afortalamento da concepción do nacionalismo como un "todo", como un proxecto unitário onde absolutamente todas as forzas empregadas desde os ditintos sectores de traballo converxen (desde a independéncia orgánica) nun proxecto comun: Galiza.

A UMG manifestou, no campo teórico e da prática o seu compromiso cara as organizacións unitárias do nacionalismo, prevalecendo os intereses das mesmas sobre o próprio, baixo a firme convición de ser o mellor instrumento posto ao servizo de Galiza neste momento histórico. Non en van, a UMG adoptou no seu dia o acordo histórico de renunciar á actividade pública para centrar os seus esforzos nas organizacións unitárias. Sexamos conscientes de que o fortalecimento da UMG seria inútil se non redunda-se en benefício da alternativa política que Galiza Nova e o BNG representan.

A premisa de aumentar a nosa incidéncia social leva-nos a concluir que debemos incrementar o contacto a nível social con outras organizacións e mozos e mozas, aumentado o noso campo de actuación e fuxindo de prexuizos ou preconceitos á hora de efectuar estos contactos. Debemos ter a clara vocación de chegar a ser hexemónicos na Galiza e focalizarmos os esforzos en achegar máis povo ao nacionalismo.

A UMG adopta a responsabilidade de trasladar ás organizacións unitárias a necesidade de diversificar os sectores de traballo e manter contacto fluído con todas as asociacións xuvenis existentes no noso País. É preciso observar desde o respeito ao traballo que desenvolven as asociacións xuvenis, mesmo aquels que nos poden resultar máis dificilmente accesíbeis ou teñan menos que ver con nós. É importante que usemos o diálogo como ferramenta de traballo, sendo receptíbeis ás ideas doutras persoas ao asociacións. Falar non nos compromete a nada e é un xeito imellorábel de aprender, de ensinar e de rachar preconceitos de nós cara fóra e de fóra cara nós.

Nun momento no que se dá un certo descrédito da política é fundamental apresentar un perfil diferente, que sexa capaz de encarnar na prática política e na vida cotiá os valores que se di defender, tendo unha praxe coerente co discurso teórico que se defende.

Hai que ser vixiantes coas dinámicas que se poden introducir nas diferentes organizacións, non deixando-se levar pola inércia –mesmo unha inércia social alienada- pois supón un exemplo clarificador e pedagóxico, activando os elementos desalienantes que actuan como factores da transformación.

A UMG no seu do Movimento Xuvenil Nacionalista debe aportar o seu esforzo en garantir a coeréncia e a asumibilidade polo conxunto da sociedade da nosa imaxe. É necesário fuxir de radicalismos estéreis e de fraseoloxia formalmente radical e que o único que fai é afastar ao povo do nacionalismo. Cumpre non ir a "pé cambiado" da sociedade, analisar as prioridades e vincular o noso discurso político a cousas materialmente tanxíbeis, isto é, que teñan incidéncia e resposten a preocupacións ou aspiracións que ten a mocidade. Combatamos o individualismo, como expresión da desorganización e da falta de compromiso político, a atomización como expresión da falta de respeito polo proxecto colectivo e nacional, e o burocratismo como expresión de rotina e falta de presenza social activa.

Asi mesmo desde a UMG debemos colaborar por facer intelixíbel o noso discurso, o cal, entre outras cousas, pasa por sermos quen de discernir a linguaxe interna (cun carácter máis ideolóxico e orgánico), da que se debe empregar no noso traballo social.

Outro elemento que ten a sua importáncia é o feito de que a dinámica de traballo nas diferentes organizacións debe ser compatíbel cuns hábitos de vida normalizados e que non supoña un impedimento para o cumprimento doutras obrigas contraídas a outros níveis (estudo, traballo, etc). Mais o anterior non ten que ser unha coartada para relaxar o traballo militante, senón que deve aumentar a división do traballo e a camaraderia á hora de desenvolver o importante volume de traballo que xeran as organizacións xuvenis nacionalistas. Isto é, unha vida política compensada e compatíbel co lecer e coa vida académica ou laboral.
Fagamos traballo político nos diferentes sectores facendo pensar á xente co noso discurso e no noso xeito de pensar e entender a realidade. Aproveitemos fenómenos de actualidade e repercusión pública para explicar o porqué das cousas.

Aportación política vs dirixismo
É moi necesário, en benefício das distintas organizacións nacionalistas, non cair no erro de confundir a aportación política, que como UMG temos a obriga de realizar, con dirixismo, que conduciria inexorabelmente á desaparición do pluralismo (principal fonte de identidade do nacionalismo), á perda de debate e de confrontación construtiva de ideas e a un reducionismo, que remataria por pór en perigo a própria utilidade social do nacionalismo.

A aportación poítica é unha manifestación do compromiso da UMG co nacionalismo galego, serve para arriquecer o seu corpus teórico e a sua prática e fomenta a pluralidade.

O dirixismo é un ataque frontal á independéncia orgánica e un exercício de falla de democracia na medida en que un grupo de persoas exercen un control férreo das organizacións sen ter en conta as opinións e aportacions que outros militantes expresan, intentando impor as suas teses sen ter en conta os debates e argumentos contrapostos ou complementares ás mesmas. O dirixismo nega a importáncia do debate ideolóxico-político, e o princípio do marxismo-leninismo de entender a dialéctica como mecanismo para avanzar socialmente. Temos que impulsar sempre a acción positiva através do debate en todos os organismos das organizacións nacionalistas. Aproximando as posicións dos demais ás nosas, convencendo con argumentos e creando simpatias. Estas claves deben ser princípios orientadores tanto na nosa actuación social como no comportamento interno nas organizacións.

O ideoloxismo é unha prática contrária e daniña para as organizacións nacionalistas e debemos fuxir del e combaté-lo de xeito pedagóxico e claro entre a mocidade e no seo das organizacións xuvenís en que participamos. O ideoloxismo supón afastar-se da realidade, amosa unha caréncia de visión na diferenciación entre os nosos obxectivos tácticos e estratéxicos, introduce elementos que alonxan ás organizacións sociais e políticas da realidade e discursos baleiros de contido real. A utilización ds canles máis acaídas para emitirmos a nosa mensaxe, para mantermos a sintonia co grau de sensibilización e nível de consciéncia popular, non poden significar o sacrifício dos princípios ideolóxicos que nos orientan.

De aí que non compartamos as pretensas formas de independentismo no noso País. Son movimentos cunha escasa ou nula incidéncia social, e que resultan funcionais para o aparello de poder do Estado. Dentro da su fraseoloxia radical e inzada de ideoloxismo esconden moitas veces auto-ódio e a colonización. É necesário desde a UMG e as organizacións xuvenís nacionalistas clarificar sobre a funcionalidade deste movimento, que alén doutras consideracións, concreta-se nunha prática prexudicial para os intereses colectivos da nosa nación.

A nosa finalidade fundamental é actuarmos no seo da socieade, chegando a todos os sectores da mesma. Facermos o noso discurso asumíbel non porque se adapta o integra no discurso hexemónico e dominante, senón porque se expresa en termos de poder ser comprendido e nos eixos que son hoxe necesários para dar un paso adiante. Nunca o o realismo se converterá nunha xustificación da inacción, o burocratismo ou adaptación resignada.

Do ponto de vista estritamente interno, a UMG como veu facendo até agora, utilizará os seus organismos, tando a nível de dirección como zonal, para marcar posición política sobre os grandes temas, revestindo-os do carácter global que implica o traballo das e dos noso militantes nos distintos sectores do nacionalismo xuvenil. Manter a unidade a coesión interna e o mellor contributo e potencialidade da UMG. Esta debe ser resultante do debate sincero e o confronto de posicións internamente, ficando as diverxéncias –de existiren- no terreo interno e participando activamente o conxunto da execución dos acordos adoptados.

Con esta aportación que facemos ao proxecto unitário, a nosa vocación é loitar contra a sectorialización e o localismo desde a convición de que o nacionalismo será máis forte canto menos atomizado se atoper. As liñas políticas que debata a UMG e que transmita através da sua militáncia ás distintas organizacións, non deben ser entendidas senón como unha humilde aportación e reflexión dirixidas ao resto de compañeiros e compañeiras desde un ponto de vista non sectorializado senón unitário.

Non debemos caer no erro na UMG de crer o discurso que o sistema verque sobre nós. A este respeito nun dos discursos de clausura do XI Congreso da UMG enunciaba-se a "necesidade de non cairmos na trampa de crer a própria propaganda que o inimigo verque sobre nós, non é o noso Partido nen a UMG un grupo de falcóns ou de comisários que furtan o debate e actuan con man de ferro nas organizacións nacionalistas. Somos apenas patriotas galegas e galegos que, desde unha análise marxista-leninista aplicada á realidade concreta de Galiza, aspiramos a compartir o mellor de nós mesmos, cóbado con cóbado, os demais compañeiros e compañeiras os que estamos xuntos no combate por unha Galiza soberana que contribua a un mundo máis xusto".

Na UMG non compartimos as actitudes sectárias, dogmáticas e prepotentes que consideran que a militáncia se mide por rangos, hierarquias e pola política do "ordeno, mando e fago saber". Moi a contrário a UMG considera indispensábel eliminar da prática política este tipo de hábitos. Neste sentido, pouco importa defender critérios políticos xustos se o encargado/a da defensa se deslexitima a si proprio.

TESE DE ORGANIZACIÓN

1. Introdución

Para poder acadar os nosos obxectivos debemos fundamentar-nos nun modelo organizativo eficaz e que se adecue á organización en cada momento. Temos deixado claro xa en anteriores teses congresuais a importáncia que ten na UMG o princípio do centralismo democrático, no cal se conxugan a democrácia interna, a disciplina e a liberdade individual. Tamén temos falado anteriormente do papel da militáncia e da necesidade de compromiso co proxecto do nacionalismo galego. Todo isto segue, máis que nunca, plenamente vixente pero debemos, porén, analisar a realidade da nosa organización e adaptar, aperfeizoar e mellorar as suas diferentes estruturas, podendo alcanzar asi un funcionamento áxil e efectivo.

2. Do funcionamento dos organismos da UMG

O Comité Nacional é o órgao superior da UMG no periodo intercongresual, eleito polo próprio Congreso é o máximo órgao de dirección da nosa organización, debendo ser a sede en que se produzan os debates e a definición da liña política. Tal e como se recolle nos estatutos deberá estar integrado por representantes das zonas e por responsábeis de cada área que se defina, mais debe tamén ser dinámico e para iso tenderemos a unha reducción na sua composición, máis adecuada á situación actual. Cumpre ademais dotar ao CN dun novo papel, o de facer un seguimento específico ao desenvolvimento político das AZ, asi, debemos tender a que se sistematice a inclusión nas ordes do dia do CN pontos organizativos relativos ás zonas (roldas de AZ).

O Secretariado Nacional, encanto organismo de coordinación, seguimento, execución e análise da coxuntura política máis urxente debe dotar-se de maior axilidade. Para acadar isto debe-se tender á redución do mesmo, tentando conservar en todo caso a sua necesária visión de conxunto. Atribuirá-se-lle ao SN un novo papel que será o de facer seguimento, xunto co CN, do desenvolvimento político das AZ, incluindo nas ordes do dia pontos nos que se dea información política das mesmas.

O/A Secretário/a xeral da UMG ostenta a representación pública da UMG e é a máxima autordade unipersoal no período que média ente os organismos nacionais. A el/ela corresponde-lle a función de convocar os organismos nacionais, moderá-los e levantar acta dos mesmos, podendo delegar estas atribuizóns no RNO. É asi mesmo o encargado de coordenar aos membros do CN e SN e única voz autorizada para clarificar os acordos dos organismos nacionais da UMG.

O/A Responsábel Nacional de Organización terá as suas atribuións baseadas no desenvolvimento organizativo da UMG. A ese respeito será o encargado de introducir nos organismos os pontos referidos á situación das Zonas, encargará-se da xestión financeira e dos movimentos de filiación. Terá tamén un papel fundamental á hora de elaborar un arquivo nacional da UMG. Xunto con estas, poderá desenvolver calquer outra responsabilidade acordada polos organismos nacionais.

As Comisións poderán constituir-se tanto a nível nacional como a nível zonal. O seu papel será o de facer análises sobre o sector que logo se levarán ás Asembleas de Zona ou ao Comité Nacional. O seu papel é meramente informativo, estas Comisións son reunións de traballo, serven para aportar ideas e propostas, complementan a actividade dos organismos de dirección, pero non son vinculantes. Non substituen en ningun caso ás Asembleas de Zona ou ao Comité Nacional, pois, se asi for, cairia-se nunha absurda atomización e perderia-se a visión de conxunto. Asi mesmo os organismos nacionais e zonais deberán velar porque as Comisións non alteren a política das Asembleas de Zona ou dos organismos nacionais.

A Asemblea de Zona é a ferramenta principal da UMG, a que desenvolve a política emanada polos organismos de dirección da UMG nas zonas e a que garante a coeréncia e unidade do movimento xuvenil nacionalista nas zonas, por iso é preciso parar-nos a analisar o seu papel. A Asemblea de Zona debe ser a estrutura básica de traballo dos e das militantes, a asisténcia ás reunións debe ser fundamental por canto é o foro en que adquirimos unha visión global do traballo político zonal. Ademais é o foro que nos permite unha toma de coñecimento veraz do que se fai en todos os sectores de traballo da zona e en que se dá información nacional emanada do Secretariado Nacional e do Comité Nacional. A Asemblea de Zona debe ser o lugar onde se poñan acima da mesa as cuestións que precisen clarificación e onde se resolvan as diferenzas de visión política sobre asuntos concretos e pontuais.

A periodicidade das Asembleas de Zona será a que marque a própria dinámica de traballo zonal, en calquer caso, como mínimo terá-se que reunir unha vez ao mes.
Nas Asembleas de Zona terá-se que incluir un ponto de informacións nacionais, asi como pontos de debate da situación política das zonas e dos sectores de traballo. Definirá-se a política a seguir nas zonas, sen confundir dirección política con dirixismo. Asi, á hora de trasladar as decisións ás decisións de masas debemos ser firmes no esencial, mais flexíbeis no acesório. As Asembleas de Zona serán guiadas en base a unha orde do dia e un guión coñecido previamente polos membros da Asemblea. A Asemblea de Zona será o lugar acaido para solucionar diferenzas de critério entre camaradas, unha vez tomados os acordos, actuaremos con unidade. Para conseguir isto debemos ter unha presenza activa nas reunións introducindo debates e plantexando as dúbidas que teñamos.

O/A Responsábel de Zona ostenta a responsabilidade política da zona no período entre Asembleas de Zona. É a persoa encargada de convocar as Asembleas de Zona, de moderá-las, asi como de levantar actas da mesma, e de distribuir a información e critérios de acción política emanadas do Secretariado Nacional e do Comité Nacional. O/A Responábel de Zona representará á UMG nos organismos zonais da UPG. Será tamén labor prioritário do/a Responsábel de Zona facer seguimento do traballo dos e das componentes da Asemblea de Zona e revisar o degrau de cumprimento dos acordos tomados. O/A Responsábel de Zona é a persoa a quen hai que dirixir-se en caso de dúbida na actuación política. Ao/Á responsábel tamén deberemos dirixir-nos para ter información dos acordos que se tomaran nas reunións no caso de auséncia xustificada a unha Asemblea.

De cara a avaliar a entrada de compañeiros e compañeiras na UMG debemos partir da base de que a UMG é unha escola de militantes comunistas, e portanto un dos principais trazos dos compañeiros e compañeiras susceptíbeis de entrar na nosa organización será un ponto de partida coerente coa nosa posición marxista-leninista, alén, evidentemente da sua condición de nacionalistas e con prática monolíngüe en galego. Este será o ponto de partida desde o cal se empaparán dos clásicos do nacionalismo galego, dos princípios políticos que nutren á UPG e do marxismo-leninismo como método de análise da realidade. As potenciais altas da UMG deben-se caracterizar no seu labor político cotiá, por ser persoas activas, con critério próprio e con capacidade política.

Debe ser fundamental nas persoas da UMG ter capacidade de xerar confianza e simpatia social, convertendo-nos en auténticos referentes sociais naqueles eidos nos que actuemos. A nosa militáncia debe-se caracterizar por ser construtiva e actuar con pedagoxia, como dixemos antes, debemos ser flexíbeis no acesório e firmes no fundamental. Non podemos cair na endogamia nen no sectarismo e caracterizar-nos por ter actitudes integradoras cos e coas compañeiras das diferentes organizacións.

Unha organización viva precisa dunha corrente de información fluida ascendente e descendente. É fundamental neste sentido que os acordos do Secretariado Nacional e do Comité Nacional sexan transmitidos ás Zonas, debendo polo tanto desde os organismos nacionais informar con celeridade e dilixéncia dos acordos aos/ás Responsábeis de Zona para que estes fagan o próprio nas Asembleas de Zona. De igual xeito as informacións das zonas deben-se transmitir aos organismos nacionais regularmente, ben sexa através das actas ou de circulares transmitindo os principais acordos e pontos de debate zonais. Asi mesmo a presenza e participación activa dos/das Responsábeis de Zona no Comité Nacional axudará á consecución deste obxectivo.

Cumpre facer fincapé na necesidade de erradicar de raiz as filtracións. Hai que remarcar que son unicamente os/as Responsábeis de Zona no ámbito zonal e o o Secretário/a Xeral, o/a Responsábel Nacional de Organización ou a persoa designada polo organismo de dirección no ámbito nacional, a posición oficial e veraz en canto á transmisión de acordos e de informacións se referir. Asimesmo, as cuestións internas da UMG non deben ser comentadas fóra dos organismos pertinentes, actuando as e os camaradas con discreción.

Dentro do funcionamento dos organismos da UMG temos que facer referéncia á criazón e disolución da Asemblea de Zona. En primerio lugar convén precisar que a UMG ten a mesma estrutura territorial do Partido polo cal as zonas da UMG corresponden-se coas do Partido, calquera que sexa a sua composición do ponto de vista numérico. Alén disto, a UMG criará unha Asemblea de Zona cando se deren as condicións cuantitativas para iso, isto é, cando existir un núcleo estábel de camaradas na Zona e exista tamén unha dinámica de traballo nas organizacións sociais. A disolución dunha Asemblea de Zona será excepcional, para casos de auséncia absoluta de militáncia. Noutros casos, ainda con escasa presenza de camaradas, manterá-se a estrutura zonal cunha obriga dos e das militantes de desenvolver traballo e aumentar cuantitativamente e cualitativamente o nível da Asemblea. En calquer caso, calquer decisión sobre a constituizón ou disolución dunha Asemblea de Zona debe ser ratificada ou rectificada polos organismos zonais da UPG.

Serán tamén as Asembleas de Zona as que definan cal é o ámbito de traballo prioritário de cada compoñente da mesma. En calquer caso, que a actuación dun ou dunha camarada sexa nun ámbito concreto non implica o relaxamento da sua participación noutros ámbitos, agás aqueles cadros que teñan adicación prioritária dun sector. É dicer, non teñen cabida as adicacións en "exclusiva" a un sector, é importante a non desvinculación de sectores nos que os e as camaradas teñen presenza coa excusa de pertencer a outro.

Por último, debemos facer referéncia a unha tendéncia que se ten producido en ocasións consistente en debater a nível nacional cuestións próprias das zonas. Isto conduce a un empobrecimento da visión política da cuestión en concreto, na medida en que, ademais de pertencer tal asunto a unha zona por definición estatutária, esta é debatida por persoas sen negun tipo de referéncia no particular. Para evitar isto, o mecanismo a empregar é manter nas Asembleas de Zona os debates referidos á mesma, sendo só obxecto de tratamento polos organismos nacionais cando as próprias zonas ou calquera camarada demanden un pronunciamento ou cando unha decisión entrar en contradición coa liña seguida e aprobada pola UMG.

3. Formación

Ter unha militáncia formada é un dos mellores avais de cara ao futuro do proxecto nacionalista. Dadas as circunstáncias que estamos a viver e os desafios que se nos plantexan como organización xuvenil nacionalista e como escola de militantes comunistas é fundamental afortalar o aspecto da formación dentro da UMG. Asi, como medida para reforzar a capacidade de análise e de debate político, cumpre que, como hábito, se incluan nas Asembleas de Zona un ponto de debate político, no cal se analisen determinados eventos ou coxunturas sexan nacionais, estatais ou internacionais e que den pé a un debate que nos permita falar de política máis alá da mera análise da execución dunha campaña.

Asi mesmo, cumpre destacar o papel do Guieiro como unha ferramenta básica para a formación da militáncia da UMG.

4. Militantes desprazados

É moi habitual, debido ao grande número de estudantes desprazados fora da sua zona, que nunha zona nos atopemos a persoas que participen nas organizacións de destino tendo a sua militáncia formal no lugar de orixe. Para correxer isto artellará-se un mecanismo polo cal os militantes desprazados terán a obriga de participaren nas Asembleas de Zona de destino, con direito a voz máis sen voto, sen menoscabo de que sigan vencellados organicamente ás estruturas orgánicas da UPG e UMG da sua zona de orixe. En calquer caso, ante a imposibilidade de poderen participar pontualmente nas Asembleas de Zona de destino, o Responsábel de Zona ou quen este designar deberá transmitir-lles os acordos adoptados. Asi mesmo hai que sinalar que é deber do/da militante ter iniciativa persoal para inteirar-se dos acordos e debates que se trataron na Asemblea, entrando isto nesa participación activa que debe caracterizar a militáncia na UMG.

5. Zonas organizativamente sensíbeis

Ante a posibilidade de atoparmo-nos con Zonas sen estrutura orgánica e sen presenza física de militantes, neste caso a estrutura nacional da UMG arbitrará os mecanismos oportunos para, en contacto coa Asemblea de Zona ou Comité de Zona da UPG do lugar en cuestión, entrar en contacto coas e cos compañeiros das organizacións de masas susceptíbeis de asumir as nosas teses.

No caso de existir militáncia desprazada, esta terá a obrigatoriedade de reunir-se na sua Zona de orixe para programar e executar traballo cando for posíbel, tentando fixar un calendário de reunións acaído a tal efeito, asi como manter contacto fluído coas Asembleas de Zona e Comités de Zona da UPG de cara a non perder a visión política que aportan as xuntas partidárias. As reunións destes militantes desprazados poderán-se realizar no lugar de destino se se considerar máis operativo e é unanimemente aceitado por todas e todos os camaradas. En calquer caso, ainda non estando constituídos como Asemblea de Zona, se for o caso, tomará-se acta dos acordos igualmente de cara a poder facer seguimento dos mesmos.

Nestes casos perseguirá-se como obxectivo prioritário aumentar a militáncia garantindo unha continuidade temporal no traballo político. En todo caso, tal como se recolle nesta mesma tese, estes militantes desprazados terian tamén a obrigatoriedade de participar nas Asembleas de Zona do lugar de destino para manteren-se informados e colaboraren no desenvolvimento político desas zonas na medida en que non prexudique o labor nas suas próprias zonas.

Todo isto seria de utilidade e aplicación tanto se existe formalmente Asemblea de Zona constituida como se non existir.

6. Colaboradores

A figura dos colaboradores/as recollerá-se expresa e unicamente para aplicar en supostos nos cais unha persoa reune todos os requisitos ideolóxicos e de prática para integrar-se na UMG mais non pode asumir a carga de traballo marcada para a nosa militáncia. En calquer caso cumpre salientar que esta figura non pode converter-se nun recurso acomodatício para non cumprir cos mínimos militantes, polo que a condición de colaborador será mirada individual e fundadamente.

7. Critérios de actuación dun ou dunha militante da UMG

A UMG debe transmitir non só ideoloxia no seu facer político, senón tamén un xeito de conducta e de actuación social. A este respeito cumpre facer un alto no camiño e debater sobre a nosa actuación como referentes sociais. Tal actuación debe comprender os seguintes aspectos:

Os e as militantes da UMG debemos ser referentes nas organizacións do nacionalismo, isto é, ter capacidade de gañar os debates, falar en público, ser pedagóxico, flexíbel, actuar con intelixéncia e firmeza, sermos clarificadores ante posturas hostis e belixerantes co nacionalismo...
Debemos ter tamén capacidade de diálogo cos militantes das diferentes organizacións do nacionalismo xuvenil.

Debemos ser quen de propor, dinamizar, non improvisar, planificar e velar pola orde das asembleas.

Os nosos cadros deben de ter capacidade de aderir simpatias para o proxecto da UMG e UPG.

Debemos tamén velar pola unidade de acción, asi como preservar os acordos e actuacións da UMG nunha absoluta discreción.
Os e as militantes da UMG somos a peza clave que garante a continuidade no tempo do Partido, e o garante tamén do seu crecimento entre a mocidade.

A UMG é a ferramenta para viabilizar e socializar os posicionamentos da UPG sobre o Movimento Nacionalista entre a mocidade organizada.
Temos que ser conscientes da necesidade de defender, con intervencións, nas asembleas a posición da UMG. Ter unha actitude de debater e falar sempre de cara a inclinar cara nós á militáncia das organizacións de masas. Temos que fuxir da actitude acomodatícia de que falen os demais. A este respeito será fundamental na militáncia da UMG a preocupación por levar as reunións ben preparadas, con argumentos claros, rigorosos e pedagóxicos, fuxindo de caer no seguidismo cara afirmacións ditas anteriormente por outros camaradas.
Debemos exercer a crítica e a autocrítica dentro da UMG e do Partido, non fora deles.

Debemos reforzar a camaradaria que debe rexer as relacións entre os/as membros do Partido

8. Mínimos militantes

Formar parte da UMG conleva unha série de obrigas e responsabilidades. Os e as camaradas teñen a obriga de asistir ás reunións da UMG e da UPG que serán prioritárias a calquer outra actividade, debendo xusitificar previamente a non asisténcia. Tamén é obrigatória a asisténcia ás reunións de Galiza Nova e do resto das organizacións de masas sectoriais onde cada quen desenvolva o seu traballo militante. Os e as camaradas deben velar colectivamente pola efectivización dos acordos e cumprir co traballo a que se comprometeron. A nosa presenza nas reunións debe ser activa. Por último, podemos aludir ao deber de pagar as cotas como parte deste compromiso sen o que non seria posíbel o funcionamento normal da organización da que todos e todas nos formamos parte.

9. Papel da UMG na UPG

A UMG debe asumir o compromiso de ser parte activa do noso Partido, a UPG. Asi, o noso papel será garantir o relevo xeracional do Partido e a sua continuidade no tempo. Xunto con isto cobrará especial importáncia que sexamos quen de transmitir, á nosa base social de simpatizantes, os valores e posicionamentos políticos do noso Partido cando o considerarmos de interese.

[Teses Aprobadas]