Santiago, 5 e 6 de Abril de 2003 :: Teses Aprobadas Discurso do Secretário Xeral Daniel Gómez Discurso de clausura de Bautista Álvarez ::

[Discurso de clausura de Bautista Álvarez]

Na clausura deste XII Congreso da UMG, e lembrando-me dos acontecimentos que se deron estes dias, concretamente desa grande manifestación que se produciu esta mañá en Santiago de Compostela, penso que é necesário lembrar conceitos que praticamente estaban esquecidos.

Xa dixeron os intervintes con anterioridade, tanto o representante de Galiza Nova, como o recén eleito Secretário Xeral da UMG, o compañeiro Daniel Gómez, que estamos asistindo a un recrudecimento do colonialismo e do imperialismo.

Todo o nacionalismo galego parte duns princípios ideolóxicos fundamentais: a consideracion da Galiza como unha nación e a loita pola sua soberania nacional. Pero, inerentes a estes princípios ideolóxicos, vai a loita en contra do imperialismo e do colonialismo. E é inherente non só dos princípios ideolóxicos que conforman a definición, o ideário da Unión do Povo Galego e da UMG, senón, aqueles princípios que conforman o ideário de todo o nacionalismo galego, e concretamente do Bloque Nacionalista Galego.

Habia conceitos, polo menos formalmente, que parece que estaban arrinconados. Lembro-me, no ano 1990, cando un politico daqui, do noso país, que hoxe ocupa un cargo institucional -non polo BNG, non polo nacionalismo galego-, senón por outro partido que se proclama de esquerdas, que cando caeu o muro de Berlin, cando houbo a deserción ideolóxica da Unión Soviética, el afirmaba que ía ter unhas consecuéncias que ían ser nefastas para todos os movimentos de liberación do mundo, e concretamente para todas as ideoloxias progresistas. E isto estivemo-lo comprobando. Parece que hai xente que ten medo, que tiña medo, de utilizar o conceito de colonialismo aplicado á situación pola que está atravesando o noso país desde fai vários séculos. Parece que constituia un conceito obsoleto iso de falar do imperialismo. Desgraciadamente este ano que estamos a viver están a reverdecer conceitos que en certo xeito estaban arrinconados.

Quero referir-me exclusivamente a dous deles. En primeiro lugar, a aquel que afecta directamente ao noso país. Neste momento a xente está comprobando que a Galiza é unha colónia do Estado español, que a Galiza importa-lle pouco ao Estado español. É moi normal escoitar entre a xente que está falando polos bares, non xente politizada, esto de "se pasara o caso do Prestige en Catalunya, ou en Euskadi ou mesmo en Andalucia, seguramente o Estado Español tomaria máis interese; pero é que aos galegos toman-nos de coña". Non pronunciaban claramente a palabra colonialismo, pero a consciéncia de que somos unha colónia do Estado español, cada dia está penetrando máis na consciéncia popular do noso país.

Parece tamén que o imperialismo era cousa doutros tempos. En diferentes libros sobre o tema citan o imperialismo coma unha situación política que durou máis ou menos desde o 1835 até o 1920. Aplicaba este conceito exclusivamente a aqueles países de África que dependian de metrópoles europeas, concretamente de Franza e de Inglaterra. Esta situación remataria nunha reunión da ONU, coa Carta de San Francisco no ano 1946, cando estabeleceu o direito á autodeterminación, precisamente para eses países que constituian colónias africanas dos países europeus, e que lle daba antes do direito de autodeterminación unha autonomia que consistia en ir tomando responsabilidades do governo até que acadaran a sua soberania plena.

Pero resulta que o imperialismo neste momento está máis duro que nunca. Non podemos falar de que sexa unha nova forma de imperialismo, senón que é o imperialismo máis retrógrado, o máis cruento o que estamos a viver con esta guerra do Iraque.

Primeiro dixeron-nos que era necesária a intervención porque no Iraque habia armas de destrución masiva, como se nos non tivesemos presente ainda a destrución de Hiroshima e Nagasaki. Primeiro fora Hiroshima con 80.000 mortos e máis de 80.000 feridos. E logo Nagasaki, con 40.000 mortos e máis de 40.000 feridos. Estas si efectivamente eran armas de destrución masiva. Agora os Estados Unidos xa non falan de armas de destrución masiva senón de acabar con Sadam Husein, e co seu rexime, e non só acabar con eles, senón acabar con todo o povo iraqui, porque o que necesitan é o petróleo. Nesta última semana eu teño comentado con alguns amigos, que escoitando unha emisora de rádio portuguesa na que facian unha enquisa en diferentes vilas e cidades portuguesas sobre a razón dos Estados Unidos para atacar Iraque todos crian que ían polo petróleo. Pero a mellor foi a resposta dada por unha señora que ante a estación de Santa Polónia de Porto dixo que a guerra do Iraque só servia para que os norteamericanos encheran o bandullo de petróleo. Pois ben; que enchan a barriga de petróleo a ver se efectivamente rebentan.

Pois ben, agora resulta que nós estamos nesta guerra por obra e graza do señor Aznar. Segun el estamos nunha misión humanitária, tan humanitária como aquela soldado norteamericana, Petra, que vimos nas imaxes difundidas por esa televisión árabe, que cando foi apresada dixo que cumpria ordes. Polo visto estaba unicamente coma cociñeira, e tamén estaria nunha misión humanitária porque os soldados norteamericanos non poden loitar se non almorzan pola mañá. Queixaban-se tamén o outro dia de que andaban con penso frio e por fin poderon comer quente un dia. Iso non é misión humanitária, é unha auténtica guerra imperialista.

Agora, nesta situación, xa se está falando de que teñen preparado un governo norteamericano, con todos os seus ministros norteamericanos. Pero, iso si, será só por tres anos. E eu penso, infelices!, tres anos?, unha vez metidos ali terán que enfrontar-se a unha guerra de guerrillas coma a que sofreron no Vietnam, e iso vai durar anos. Isto é colonialismo clásico. Imperialismo clásico. Por isto é necesário rearmar-se ideolóxicamente en contra deste rearme reaccionário que se está producindo a nível mundial e que ten os seus piares fundamentais en Bush, Aznar e Blair. Asi que non nós veñan dicindo que é unha labor humanitária a que están facendo ali.

Eu quixera rematar a miña intervención recordando unha cousa. Neste momento o PP está preocupado polas agresións que están sofrendo todos os militantes dese partido, polos ataques ás suas sedes. A este respeito o señor Aznar dicia: comeza-se pola palabra, segue-se cos ovos, e acontinuación veñen as pedras e por fin as bombas. E eu pensaba; si señor Aznar, pero vosté está xa nas bombas e nós estamos ainda na palabra. E agora pide-lle a toda a oposición que emita comunicados de repulsa a esas agresións. Nós estamos esperando que o Partido Popular emita un comunicado de repulsa pola agresión sofrida por duas mozas en Vigo, cando estaban manifestando-se en contra da guerra do Iraque.

Tamén quixera referir-me a unha cuestión que me preocupou. Supoño que ao mellor estarei metendo a pata, pero creo que unha das moitas cualidades que adornan ao sexo feminino é precisamente a sua tenrura. Por isto eu quedei abraiado, estarrecido, cando fai uns dias lle preguntaron á señora Ana Palácio, a Ministra de Asuntos Exteriores, cando tiñan xa aparecido nenos mutilados, moitos outros mortos, dado que até o de agora non vimos fotos de soldados mortos, nen iraquis nen norteamericanos, ainda que seguro que haberá algun, si aparecian moitas fotos e planos nas televisións de nenos mutilados. Preguntaron-lle sobre esa situación, e ela dixo que a xente xa se convenceria de que a guerra é positiva porque sube a Bolsa e baixa o petróleo. Esta é a mentalidade que teñen todos estes señores.

Polo tanto, vós, a UMG, integrados nunha organización como a UPG, nunha organización nancionalista, que loitamos pola liberación do noso povo, neste momento debemos ter máis claro que nunca que é necesário continuar nesa loita, e é necesário continuá-la con fe. Falaba o outro dia en Ferrol da película Espartaco, que seguramente volverán pór nesta próxima Semana Santa, que narra a loita dos escravos en contra do Império Romano. Espartaco e o seu exército foi derrotado no seu momento, pero a derrota de Roma foi definitiva. E nós, todos nós, imos derrotar ao imperialismo se continuamos con fe e con ardor e mantendo os mesmos princípios ideolóxicos.