:: Discurso do Secretário Xeral Teses Aprobadas ::

[ Teses Aprobadas ]

1.- UN NOVO AVANZO CUALITATIVO PARA O MOVIMENTO XUVENIL NACIONALISTA

O movimento xuvenil nacionalista ten acadado ao longo destes anos un nível considerábel de madurez e desenvolvimento na Galiza. O nacionalismo galego apresenta-se xa con claridade como unha necesidade para un país que precisa seguir dotando-se progresivamente dunha consciéncia da sua condición nacional e da sua posición dependente, e duns instrumentos ao servizo dos seus intereses, necesidades e aspiracións lexítimas. O traballo do nacionalismo galego a meio de organizacións específicas entre a mocidade galega, revelou-se en acerto e puxo de manifesto a condición da mocidade como grupo social lesionado pola situación da Galiza e favorábel en grande medida a inverti-la. No contexto dos elementos de carácter estrutural e pontual que dificultan a participación social da mocidade na Galiza, o nacionalismo galego fixo agromar entre o desartellado movimento asociativo unhas estruturas xuvenis que foron acompañando ao conxunto do nacionalismo no seu crecimento. Desde a UMG podemos acreditar en que este crecimento non foi o resultado de viver das rendas dunha moda ou dunhas favorecedoras espectativas eleitorais, senón do resultado dun esforzo continuado do conxunto do nacionalismo, ao que tamén contribuímos no noso ámbito, e do debate, entrega militante e actividade social desenvolvida desde as estruturas especificamente xuvenis coa ilusión de ver cada dia máis mozas e mozos incorporados ao proxecto de liberación nacional da Galiza.

É indiscutíbel a magnitude do tempo invertido en dotar a estas estruturas dun corpo teórico ideolóxico –o do nacionalismo galego-, que puxo continuamente en comun e que foi asumido através do debate entre as novas incorporacións, que alteran substancialmente en pouco tempo a composición dunha organización de condición xuvenil; e dun discurso político que entrase a interpretar asi como esas claves ideolóxicas a situación específica da mocidade. Porén non compartimos algunhas opinións descalificativas desta característica do movimento xuvenil se aportamos ao país e ao nacionalismo mozos e mozas dotadas de capacidade de análise crítica e conscientemente comprometidas co proxecto nacionalista, e aportamos tamén unha análise e alternativas sobre a situación dun dos grupos da nosa sociedade, aínda sendo conscientes como somos, e non contraditoriamente, da principal fundamentación do direito á existéncia dunha organización: a sua incidéncia social.

Neste tempo tamén se dotou o movimento xuvenil nacionalista de estruturas organizativas máis sólidas e estábeis, lonxe do perigo da efemeridade que é norma comun no noso movimento asociativo en todos os seus ámbitos, e con mecanismos de funcionamento estabelecidos periodicamente, revisados e potenciados.

Hai acumulada unha importante experiéncia colectiva de traballo e actuación social, de contacto con sectores da mocidade, de mobilización, de divulgación de ideas e propostas, recoñecida e referencial para outros colectivos e para a mocidade á que chegamos en virtude do compromiso dunha base militante que ben pode valorar con satisfacción a utilidade do construído coa sua contribución no camiño andado até hoxe. Temos pois a ferramenta e a habilidade adquirida para usá-la.

Cómpre, desde o afortalamento e a preocupación permanente por cuestións como as indicadas, impulsar ao movimento xuvenil nacionalista a dar un novo paso cualitativo para dar resposta á situación política actual e facer das organizacións nas que participamos ferramentas máis uteis ao logro dos obxectivos do nacionalismo galego. O avanzo cualitativo que se precisa é o incremento da incidéncia social prática das organizacións xuvenis nacionalistas. Para abordar esta necesidade introducimos os seguintes elementos de análise:

1.- A situación política internacional e estatal, analisada novamente no 10º Congreso da UPG e nos procesos asembleares máis recentes de Galiza Nova e o BNG cuxas teses asumimos, segue a manter á nosa nación nunha complicada posición. “Constitui princípio político do noso Partido a caracterización da situación relativa da Galiza –no Estado español e na sua inserción internacional- como colónia. Esta conota-se como dependéncia no económico, acefália no político e alleamento no cultural. Hoxe en dia, a nosa realidade económica, política e cultural non se ten separado desa caracterización. A evolución dos últimos anos contribuiu a que a dependéncia económica e cultural sexa distinta, mais non menos funda, que nos anos da fin do franquismo.” Elementos como a especialización e orientación do país cara a determinadas actividades económicas, a resisténcia da nosa própria enerxia económica e cultural interior, a capacidade de sacrifício para suprir auséncias de equipamento público ou as transferéncias públicas, xunto con outros elementos de carácter macroeconómico, crian unha situación económica aos ollos da sociedade que na realidade é meramente aparencial. A situación actual de Arxentina pode ben valer de exemplo da sensibilidade especial das zonas periféricas –e lembremos que iso é Galiza- a mínimos movimentos do sistema, con consecuéncias drásticas para elas. Esa aparéncia pretende ocultar o deterioro das condicións economias e sociais dunha parte moi importante da povoación e a merma da nosa capacidade produtiva e potencial económico: aniquilación do tecido produtivo de carácter estratéxico e xerador de riqueza (indústria, agro, gandeiria, pesca,..), superespecialización na produción de enerxia para exportación, inutilización das reservas naturais que existian para criaren capacidade produtiva, especialización en actividades contaminantes destrutoras de riqueza, etc.

A caracterización feita do país sobra dicer que afecta á mocidade, como afecta tamén a visión aparencial da realidade derivada da análise da mesma en base a utilizar prismas subxectivos –as condicións individuais de existéncia- ou/e aportados pola propaganda do sistema. Somos conscientes desde a UMG e entendemos que debe sé-lo o conxunto do movimento xuvenil nacionalista, de que unha parte moi considerábel da mocidade galega (como do conxunto da sociedade) ten dificuldades para acceder a outros prismas de análise e a priori interiorizan as posicións descritas. A consciéncia deste feito facilita-nos a percepción da nosa responsabilidade en achegar á mocidade eses prismas (papel do sistema educativo, emigración de mocidade sen emprego ou moi cualificada, ...) e en esforzarmo-nos no intento de recoller na nosa reflexión e actuación os diferentes intereses, aspiracións e necesidades da mocidade como grupo social heteroxéneo, como conxunto obxectivamente perxudicado a nível global –en canto que parte dun país- mais con moi distintas realidades concretas na sua composición. Sabermos dunha simpatia xuvenil maioritária co nacionalismo non debe ser un elemento de conformismo nen de confusión para o nacionalismo. Debe constituir, en todo caso, un estímulo para afrontar o moito traballo que nos queda por diante nun ámbito de notábel potencialidade, no que temos que incrementar a nosa incidéncia afinando tamén máis na análise e na actuación.

2.- O nacionalismo galego ten pasado a ocupar nun periodo de tempo historicamente reducidísimo un posición moi destacada, e mesmo central en moitas ocasións, na dinámica política e social de Galiza. É constatábel unha crecente confianza e apoio da sociedade, paralela ao outorgamento de maiores cotas de responsabilidade política. Son evidentes, por intencionadas, sucesivas reformulacións tácticas na actuación política que non supuxeron renúncia algunha a princípios e obxectivos estratéxicos, senón pola contra abrir camiños para a sua consecución partindo da realidade actual da nosa sociedade e da necesidade da sua cumplicidade e participación para invertir a situación de Galiza. Consolidar e incrementar esta posición precisa de dar satisfacción a espectativas criadas, incrementar consciéncia, base organizada, introdución social...

Todo o dito poderiamos considerá-lo unha mera reiteración de tópicos, se en comprendé-lo e aplicá-lo ben non lle fose a vida ao movimento xuvenil nacionalista. Velai unha clave básica do noso futuro: estar á altura no ámbito xuvenil da posición cualitativa adquirida polo nacionalismo galego. Non asumir en toda a sua entidade este repto ou non darmos co xeito de cristalizá-lo, suporia desenfocar a funcionalidade e sentido da existéncia das estruturas xuvenis, desaproveitar as nosas evidentes potencialidades, facer inservíbel unha ferramenta hoxe moi util e obxectivamente necesária, renunciar a unha militáncia verdadeiramente revolucionária e trasformadora. Se o nacionalismo galego ten novas responsabilidades, a militáncia xuvenil tamén. E deben estar en sintonia.

Procuremos primeiramente non converter ao movimento xuvenil nacionalista nun ou vários compartimentos estanco, inter-relacionando as organizacións xuvenis entre si e con todas as organizacións do nacionalismo para unha mellor concorréncia de análises, obxectivos e vias de actuación. Unha militáncia xuvenil partícipe e clarificada respeito da dirección pola que avanza o proceso, pulará con maior claridade e eficiéncia por dar tamén pasos no seu ámbito nesa mesma dirección. Corresponde ao movimento xuvenil nacionalista ser catalizador da consolidación e incremento da posición do nacionalismo entre a mocidade, de pular por dar satisfacción a espectativas criadas polo nacionalismo entre o noso grupo social (sendo básico neste aspeito a política xuvenil dos nosos governos), de incrementar a consciéncia e base xuvenil organizada, de dotar ao nacionalismo galego da simpatia e apoio de máis base social xuvenil,...

3.- O obxectivo de conquistar a hexemonia política, de lograr a maioria social, polo nacionalismo hai que verificá-lo nun cenário político máis hostil. Por suposto a criminalización do nacionalismo, a cruzada encarnizada emprendida contra o noso pensamento político e as nosas posicións, ten un efeito social ao que non é allea a mocidade. Neste terceiro elemento de análise debemos constatar o agudizamento da intervención xuvenil do sistema, meiante diversos instrumentos e en particular na actuación do Partido Popular no estado e en Galiza. Abortar a simpatia crecente da mocidade galega polo nacionalismo e as consecuéncias futuras dunha evolución social nesa dirección, forma parte dos deseños a curto e meio prazo para combater ao nacionalismo. Nunha exemplificación breve do que se afirma deberemos citar: intervención nos procesos eleitorais universitários, deseño dun Plano de Acción Xove por parte da Xunta de Galiza de carácter propagandístico, reactivación da Dirección Xeral de Xuventude e dos seus contactos con colectivos xuvenis, críticas aos enfoques do ensino da História, reforma do ensino das Humanidades, distorsión informativa da realidade do movimento e mobilización xuvenil promovida polo nacionalismo coa promoción clara e o intento de identificación con organizacións declaradas independentistas... Existe en Galiza unha evidente intencionalidade por parte do Partido Popular de procurar unha aproximación ao noso grupo social e de despertar o apoio activo da sua base xuvenil, que mesmo foi obxecto de análise e toma de decisións orgánicas concretas.

A este respeito cumpre termos a capacidade de contrarrestar no ideolóxico a manipulación nun esforzo de clarificación rigorosa. Ao tempo este contexto aconsella-nos claramente unha maior eficiéncia na actuación prática. Cair na tentación ou no despiste de permitir a oxidación dos nosos mecanismos organizativos é un luxo que, como tal, podemos pagar caro.

Estamos pois situados nun contexto que, sendo no básico e en canto á situación política invariábel respeito de análises xa feitas pola UMG con anterioridade, apresenta aspeitos novidosos que se foron perfilando nos últimos anos e están xa consolidados. Percebé-los implica para nós a necesidade de aportar ás organizacións nacionalistas nas que participamos a reflexión e acción precisa para situarmo-nos á altura das circunstáncias destes factores.

Basicamente comprometemo-nos a unha nova disposición da militáncia da UMG para afrontar, meiante o debate con todos os nosos compañeiros e compañeiras nas organizacións, estes obxectivos:

a) O axuste organizativo das estruturas do movimento xuvenil nacionalista para poñé-las ao servizo dos obxectivos políticos.

b) A articulación dunha resposta coordenada á situación da mocidade por parte de todas as organizacións do nacionalismo, en base á consideración do contexto analisado.

c) O avanzo, como obxectivo central, na incidéncia social prática do movimento xuvenil nacionalista.

2.- A INCIDÉNCIA PRÁTICA DO NACIONALISMO XUVENIL

Da situación política e do novo contexto para o nacionalismo xuvenil deriva-se a necesidade deste paso adiante na nosa incidéncia prática. Concebimos este conceito como o atributo imprescindíbel para que un proxecto político conte con capacidade de transformación da realidade, para que estea dotado de funcionalidade prática, en termos xerais, para determinar e condicionar a evolución dunha sociedade, formando parte da vida social e política con influéncia na vontade colectiva e na toma de decisións. En síntese, entendemos a incidéncia política prática como a capacidade das organizacións de mobilizar os seus recursos organizativos para desenvolver unha actividade social prática que consiga progresivamente obxectivos –logros e avanzos sociais concretos- e que teña influéncia sobre a mocidade. Esta capacidade de incidéncia referimo-la a unha série de aspeitos concretos, transversais a nosa actuación:

a) Estado de opinión. Ter a capacidade de transmitir e facer comprensíbeis posicións ideolóxicas do nacionalismo que a mocidade asuma progresivamente, partindo da sua realidade concreta, aumentando o nível de conscienciación. Mais ter tamén a capacidade de criar opinión sobre temas pontoais da vida social e política, sobre decisións institucionais, sobre a causa e orientación das solucións a necesidades específicas relacionadas co emprego, o ensino, o meio ambiente, ... Nestes aspeitos destaca a necesidade dunha maior pedagoxia e accesibilidade do discurso, asi como o uso de determinados instrumentos e actividades (propaganda, meios de comunicación, actos públicos, debates, ...).

b) Capacidade de mobilización en sentido amplo. Propiciar e pular pola participación colectiva na vida social e política, pola existéncia dun dinamismo entre a mocidade. Neste aspeito é básico prestixiar a participación, fuxindo da tentación de restar protagonismo á própria mocidade naquelo en que se implique, evidenciando a utilidade de participar -co noso próprio exemplo- en canto que favorece a consecución de obxectivos, procurando coa divulgación e sensibilización unha participación consciente, evitando converter as manifestacións en contrapoducentes para a politización dos colectivos mobilizados meiante actuacións e declaracións ideoloxistas, respeitando e integrando todas as posicións sen facer deixadez na defensa argumentada das nosas próprias, participando nós tamén nas iniciativas e actividades doutros colectivos.

c) Referéncia no movimento asociativo. Termos interlocución e colaboración con aquelas asociacións que desenvolven a sua actividade en parámetros positivos, considerando non só a existéncia senón o noso interese en que exista movimento asociativo máis alá das organizacións xuvenis do movimento nacionalista.

d) Referéncia individual e colectiva. Conseguir sermos considerados como interlocutores e referentes –non crermo-nos a nós mesmos/as referentes- daqueles mozos e mozas, daqueles sectores da mocidade, con máis inquedanzas, con ideas e propostas que queren transmitir e materializar, con problemas, necesidades ou aspiracións pontoais; polo noso activismo e a nosa disposición ao diálogo, á colaboración e ao compromiso coa mocidade, pola nosa vocación de servizo.

e) Condicionamento de decisións institucionais. Enfocar obxectivos e actuacións de xeito que poidamos conseguir cámbios concretos beneficiosos para a mocidade, analisando as preocupacións principais para incorporá-las ás nosas alternativas en concordáncia co noso proxecto político. Procurar a sensibilización social coas nosas demandas conectando actuación institucional e social.

Na análise da actuación das organizacións do movimento xuvenil nacionalista, detectamos unha descompensación, unha falta de correspondéncia entre o esforzo organizativo –basicamente cinguido á dinámica interna das estruturas-, a sua tradución posterior en actividade social e política –iniciativas que saen das organizacións e se executan- e a incidéncia prática desta actividade conforme aos aspeitos que acabamos de reseñar. Sendo considerábel o esforzo organizativo (reunións, debates, translado interno de información, contactos,...), eses recursos revirten nunha actividade social máis escasa, na maioria das veces pouco constante. Ao tempo, o resultado desas iniciativas en canto á sua incidéncia real no entorno en que se desenvolven non sempre ten os resultados desexados.

Son moi diversas as explicacións que se poden atribuir ao que acabamos de afirmar, e desde logo non sobran aspeitos de carácter estrutural que dificultan enormente a nosa actuación e a doutros colectivos. En calquer caso entendemos que debemos analisar as causas derivadas das nosas próprias eivas e introducir os elementos que permitan correxir esta disfunción no que de nós dependa. Partimos da premisa de organizarmo-nos para actuar. A organización, clave para o avanzo do noso proxecto, non é un fin en si mesmo, senón o mellor instrumento para actuar socialmente conforme á consecución duns obxectivos. Debemos tamén actuar para incidir, non simplesmente para estar como fin en si mesmo. A este respeito dispor dunha militáncia que afronte a sua participación na organización mirando para fóra dela, para a sociedade, para a mocidade, contribuirá a orientar mellor o noso traballo. Consideramos para acadar o que vimos de formular os seguintes aspeitos básicos:

1.- Incremento do contacto social. Se analisamos o colectivo de mozos e mozas ás que chegamos coa actividade das organizacións xuvenis do nacionalismo, poderemos sen dúbida chegar á conclusión de que temos unha certa orientación restrictiva á hora de plantexarmo-nos os receitores e receitoras da nosa actividade. É fundamentalmente o ámbito estudantil, ao que diriximos os nosos maiores esforzos, nunha decisión -por outra parte- consciente, que non consideramos oportuno modificar senón pola contra acentuar cada dia máis. Porén precisamos ter unha visión máis ampla de a quen dirixirmo-nos, e a que lugares máis ademais dos habituais, para asi ampliar as nosas posibilidades de incidéncia. É básico incorporar á nosa metodoloxia de traballo -e isto permitirá-nos tamén conseguir o que acabamos de marcar-nos como obxectivo- o hábito da busca do diálogo e o contacto social. Non se trata só de actuar socialmente despois de aclararmo-nos sobre o que pensamos nós, senón ter tamén a preocupación de indagar que pensan diferentes sectores da mocidade para focarmos mellor a nosa actuación. Urxe facer a reflexión, en todas as estruturas territoriais e de centro das organizacións, sobre a xente á que estamos chegando habitualmente e aos novos grupos de mozos e mozas aos que nos podemos marcar como obxectivo dirixirmo-nos tamén en diante. É de especial conveniéncia pór en prática unha planificación sistematizada que nos permita iniciar a relación con aquela parte do movimento asociativo xuvenil existente hoxe que nos resulte de maior interese. Nesta relación, ademais de tender pontes de colaboración, debemos interesar-nos por estes colectivos en canto que asociacións (apoio institucional, necesidades de infraestrutura, trabas para as suas actividades...) e tamén pola sua actividade sectorial específica (ócio, deporte, ambiente, ensino, cultura...). Os nosos esforzos polo tanto deben-se dirixir a chegar a máis mocidade, mais tamén a contactar directamente con ela, plantexando-nos que colectivos, que centros educativos, que concellos (e dentro deles, que novos bairros ou zonas rurais), que centros de traballo, podemos definir como novos obxectivos para estabelecer reunións, facer actos públicos, facer chegar as nosas publicacións e propaganda, organizar actividades lúdicas, etc. A consecuéncia e resultado dunha mínima sistematización deste esforzo será unha maior introdución social do nacionalismo.

2.- A actividade institucional. Ten sido obxecto de análise xa por parte da UMG en diversas ocasións a necesidade da nosa implicación na actividade institucional. Temos focado ideoloxicamente en diversos debates esta cuestión, e nese enfoque contextualizamos o papel das institucións e a necesidade da sua conexión coa sociedade. Sermos operativos e afondarmos no obxectivo de incrementar a nosa incidéncia prática, obriga-nos xa a situar en primeiro termo de análise o déficit do nacionalismo xuvenil na atención deste aspeito máis da nosa actividade. Son evidentes as limitacións da nosa capacidade e a nosa falta de axilidade en tres aspeitos: no seguimento da actuación institucional (coñecimento das decisións das administracións públicas, análise pormenorizada de políticas que se levan adiante...), no estudo de proxectos institucionais e na elaboración de alternativas (sobretodo no referido á concreción, posta ao dia, impulso para a sua apresentación... daquelas que xa temos definido en diversos textos e programas).

Afrontar esta tarefa co maior rigor ha-nos proporcionar unha mellor consideración social en canto a credibilidade e responsabilidade, ao tempo que melloramos o noso coñecimento da realidade, a nosa formación e o achegamento aos problemas concretos do noso grupo social. A actividade institucional, que de limitar o ciclo á exclusiva relación entre organización e institución resultaria nefasto, facilita-nos pola contra o noso traballo e contacto social se acompañamos a apresentación de alternativas de actividade e diálogo coa mocidade. Debe formar parte da nosa preocupación, levar as iniciativas institucionais á sua divulgación entre a mocidade, e levar as necesidades e intereses da mocidade ás institucións.

Novamente este aspeito require unha mellor sistematización do traballo asegurando que existan persoas responsábeis destes aspeitos, comisións de traballo, o tratamento habitual dos aspeitos institucionais nos órgaos ordinários, e o contacto coas diferentes estruturas das organizacións nacionalistas (Oficina Municipal e oficinas parlamentares do BNG, AS-PG, distintas federacións da CIG, A MESA, SLG, ADEGA, Fundación GALIZA SEMPRE).

3.- Métodos de intervención social. É evidente que algunhas das disfuncións da nosa actividade social poden deber-se a un uso inadecuado dos instrumentos organizativos que temos na nosa man para executar a nosa actividade. A este respeito referiremo-nos, ao efeito de mellorar a nosa prática social, a catro aspeitos:

- Tipos de actividade. Primeiramente compre asumirmos a necesidade de que cada actividade que acordemos nas organizacións debe levar consigo unha definición clara dos obxectivos concretos que persegue (fuxindo de realizar actos por inércia e sen maior reflexión) e unha planificación da sua execución. A este respeito precisamos procurar unha diversificación dos tipos de actividade que levamos a cabo, aplicando en cada caso e en función dos obxectivos que persigamos unhas ou outras, sabendo dosificar tamén adecuadamente algunhas das que utilizamos con máis frecuéncia. Deste xeito deberemos procurar combinar aquelas actividades que queremos dirixir a ámbetos máis reducidos doutras coas que pretendemos un respaldo masivo (publicacións, actos públicos, iniciativas institucionais, exposicións, actividades deportivas, concertos, excursións, concentracións, manifestacións, ...).

- Capacidade de convocatória. O éxito na convocatória das nosas actividades está en función, cando menos do que de nós depende, do próprio atractivo para a mocidade da actividade e dos métodos que utilicemos para dar a coñecer a sua celebración. Debemos procurar evitar a rotina dunha convocatória simple e estudar todas as posibilidades que estean na nosa man para divulgar –coa oportuna antelación- a sua celebración (cartaces, volantinas, meios de comunicación, convites telefónicos e por correio, convites por contacto persoal, megafonia...), asi como estabelecer de antemán a quen nos interesa primordialmente que chegue (que persoas, que asociacións, centros educativos, a própria militáncia, instalacións deportivas, locais lúdicos...).

- Uso da propaganda. As publicacións e material propagandístico, de partida, deben garantir a transmisión exacta da mensaxe que pretendemos facer chegar á mocidade. Ao tempo esa transmisión debe facer-se en termos comprensíbeis para quen vai dirixida, tendo claras polo tanto, as diferéncias nas claves da linguaxe que nós utilizamos internamente e as que se utilizan socialmente. A sua elaboración polo tanto debemos procurar que sexa coidadosa. En definitiva, o noso proxecto é máis comprensíbel se é pedagóxica a sua transmisión. A distribución e reparto da propaganda nunca debe server como coartada á militáncia para evitar o diálogo e a conversa directa con quen a recebe. Neste sentido garantirmos o reparto do material gráfico pode server tamén para estabelecer un maior contacto social.

- Meios de comunicación. Non se trata aqui de reiterar as nosas análises sobre o papel que cumpren os meios de comunicación do sistema na Galiza. Fica clara a necesidade que ten este país de contar con meios de comunicación próprios. Do que se trata é de prestar atención ás posibilidades que os meios existentes hoxe na Galiza oferecen de cara a difundir o noso traballo. No que de nós dependa procuraremos que as nosas opinións, actividades, alternativas, posicións políticas sobre temas concretos... poidan aparecer reflexadas neses meios de comunicación para a sua maior difusión. A atención a este aspeito desde as organizacións debe formar parte das nosas prioridades en canto ás responsabilidades organizativas a afortalar.

4.- Complementariedade entre estruturas nacionais sólidas e incidéncia en ámbitos próximos. Non debemos baixar a garda no intento de que as organizacións xuvenis do nacionalismo estean dotadas de estruturas e órgaos nacionais sólidos, fluídos e cun funcionamento regularizado. Mais é de especial importáncia reforzar as estruturas organizativas locais e de centro das organizacións. Para unha maior incidéncia prática do nacionalismo xuvenil é fundamental que actuemos nos ámbitos de maior proximidade á mocidade de xeito organizado e con constáncia. Só isto nos vai permitir achegar-nos máis a problemas e inquedanzas concretas dos mozos e das mozas galegas. Neste empeño cumpren un papel destacado tanto a militáncia centrada no traballo neses ámbitos –de habé-la- como as próprias estruturas nacionais. En particular procuraremos que os órgaos nacionais teñan membros e iniciativas destinadas basicamente ao reforzamento, ao seguimento e ao apoio ás estruturas locais e de centro, sempre na perspectiva da sua ampliación. Outro aspecto de interese para garantir este obxectivo é o de ter presente as dificuldades de continuidade no tempo destas estruturas polas circunstáncias próprias do noso grupo de idade. Será polo tanto tamén obxecto de atención as posibilidades de relevo –por novas incorporacións e por formación– dos cadros nesas estruturas no caso de prever a imposibilidade da sua continuidade. Este aspeito requerirá no futuro imediato a adopción de medidas organizativas que faciliten esta atención incorporando máis meios ás organizacións.

5.- Prioridades e focaxes da actuación política. Sendo sabedores da simpatia polo nacionalismo que existe entre a mocidade galega, somo-lo tamén da existéncia dun continxente moi importante da mocidade que, por diferentes causas, é reticente a dar o paso de organizar-se e militar no nacionalismo. A nosa perspectiva de actuar para organizar, mantendo plena vixéncia, non debe separar-nos do noso interese por actuar para achegar as nosas posicións e propostas a máis mocidade, a buscar a sua simpatia e a sua coincidéncia con posicións pontuais que forman parte do noso proxecto político. Temos que ver pois con simpatia a toda a mocidade disposta a contrastar posicións con nós, a debater e a coñecer a nosa alternativa. Neste sentido compre que afinemos máis no noso discurso político, para contemplar nel a realidade da maioria da mocidade facendo-o accesíbel a máis persoas que forman parte dun grupo social moi heteroxéneo. Conectar e coñecer os problemas, mais tamén necesidades, intereses, e aspiracións lexítimas da xente nova enriquecerá -dando-lle maior dimensión– o noso discurso político. É prioritário meiante a análise e o contacto social facer o esforzo que nos leve a situar a nosa actuación política na onda daqueles aspeitos concretos que preocupan á mocidade galega para, a partir deles, chegar a favorecer a participación social, a auto-organización e o incremento da conciéncia nacional.

3.- A RESPOSTA XUVENIL DO NACIONALISMO

No compromiso por aumentar a incidéncia prática do nacionalismo entre a mocidade, debemos diferenciar dous planos para abordar as necesidades de resposta xuvenil en virtude do contexto político, ao efeito de marcar-nos obxectivos claros. Un o próprio das organizacións xuvenis do nacionalismo, e outro o da implicación xuvenil das organizacións nacionalistas en xeral.

1.- Novo pulo ao tecido organizativo xuvenil.

Será obxectivo da UMG nos vindeiros dous anos revitalizar as organizacións xuvenis nacionalistas das que formamos parte, procurando o afortalamento e ampliación do movemento xuvenil nacionalista e a coordenación das organizacións entre si. A traxectória da Unión da Mocidade Galega desde logo pode caracterizar-se polo seu permanente servizo ao movimento xuvenil nacionalista, aportando militáncia, traballo, esforzo e ilusión. Sabemos do empeño que existe desde algunhas posicións en descalificar o noso papel. Consideramos que ninguén en xustiza pode negar á UMG o ter sido, sen exclusividade, sostén e aporte sincero das diferentes organizacións que viñeron actuando nestes anos no ámbito xuvenil. Teria sido substancialmente diferente a evolución e papel destas organizacións sen a participación de todos e todas as compañeiras coas que compartimos debates e esforzos. Entendemos con humildade que tamén o teria sido, e non para mellor, sen a implicación decidida da Unión da Mocidade Galega. O noso direito inegábel á militáncia política e á asunción voluntária dun proxecto, non nos pode restar dende unha perspectiva democrática direito nengun para a defensa das nosas convicións dentro das organizacións das que formamos parte. Asumimos isto na mesma medida en que asumimos a nosa disposición ao contraste de posicións co máximo respeito a todas elas, coa vontade clara de unificar obxectivos e coa fidelidade ás decisións maioritárias.

A Unión da Mocidade Galega compromete-se cun afortalamento de Galiza Nova, os Comités Abertos de Faculdade e os Comités Abertos de Estudantes, como organizacións de maior releváncia e papel máis destacado do movimento xuvenil nacionalista, na liña de incorporar ao debate compartido con todos os compañeiros e compañeiras que forman parte destas organizacións as preocupacións, obxectivos e propostas que contemplamos nestas teses congresuais. Entendemos que a necesidade de incrementar a incidéncia prática é comun a todas elas e que aqueles aspeitos que poden incidir na consecución deste obxectivo son tamén, na sua formulación xenérica, comuns a todas elas.

Ao tempo queremos concretar a necesidade de pular por consolidar e acrescentar a actividade social da Asemblea de Mulleres de Galiza Nova como referente organizativo do feminismo galego diante das eivas que na actualidade existen neste ámbito e dada a importáncia que concedemos a este aspeito da nosa loita política.

Ademais deste compromiso consideramos de sumo interese implicarmo-nos en dar-lle entidade a novas organizacións como a Mocidade da CIG, a Mocidade da Mesa pola Normalización Lingüistica e a Mocidade Labrega Galega, estudando en cada caso as aportacións que poidamos facer dende a UMG para garantir a estabilidade no seu funcionamento e a sua progresiva consolidación. A este respeito os órgaos de dirección da UMG asumirán desde o primeiro momento nos vindeiros dous anos a posta en marcha dos debates internos necesários para dar pasos nesta dirección.

Vemos conveniente en relación directa co que acabamos de expór, estudar todas as vias de participación xuvenil no nacionalismo alén da militáncia nestas organizacións. Asi a colaboración ou impulso de movimentos culturais, musicais, de ócio, deportivos, ecoloxistas...que actuen cunha clara orientación de defensa do noso país, serán tamén obxecto dunha liña de traballo e seguimento desde a UMG. Entendemos fundamental a relación e apoio mútuo entre as organizacións xuvenis do movimento nacionalista e as entidades deste carácter, ao efeito de favorecer a participación social en clave nacional daqueles mozos e mozas que, identificando-se cos postulados do nacionalismo, non se vexan atraídos pola militáncia política ou estudantil directa (ou no seu caso para complementá-la).

Finalmente debemos propiciar a coordenación e a relación formalizada entre as distintas organizacións. Implicar ao conxunto da militáncia xuvenil nacionalista na existéncia prática do movimento nacionalista como unidade, ademais dun conveniente exercício de pedagoxia e clarificación ideolóxica, servirá para que a posta en comun de obxectivos nos permita actuar con maior contundéncia e incidéncia en cuestións concretas. Esta actuación poderá veiculizar-se a meio de campañas e actividades conxuntas, ou através de actuacións distintas mais orientadas nunha mesma dirección e por tanto con maiores posibilidades de éxito e incidéncia real. Loxicamente procuraremos que cada organización cumpra o papel que lle corresponde conforme á sua condición e ao seu ámbito de traballo.

2.- Unha maior implicación xuvenil das organizacións nacionalistas.

A incidéncia prática do nacionalismo entre a mocidade, fai necesário non entender a intervención neste ámbito e o discurso xuvenil como algo atribuíbel en exclusiva ás organizacións xuvenis. Moita mocidade conta co referente político do Bloque Nacionalista Galego, ou co referente sindical da Confederación Intersindical Galega..., que ademais de seren referentes no plano xeral deben procurar sé-lo tamén nos aspeitos máis concretos. É evidente que unhas organizacións dotadas dun discurso e dunha actuación xuvenil específica, como da que se dotan para dirixir a outros grupos sociais, favorece a incidéncia do nacionalismo neste ámbito, e favorece tamén ás suas estruturas xuvenis.

É interese logo do nacionalismo, a existéncia dunha coordenación entre organizacións e estruturas xuvenis para conseguir obxectivos comuns entre a mocidade. A este respeito temo-nos que comprometer en imprimir en organizacións como o BNG, a CIG, ADEGA e outras do movimento nacionalista, unha dinámica xuvenil própria poñendo-nos a plena disposición para favorecer esta tarefa. Debemos afrontar este debate e dar-lle progresivamente concreción dentro das organizacións xuvenis e no diálogo e participación nas organizacións do nacionalismo galego.

4.- AS ORGANIZACIÓNS AO SERVIZO DOS OBXECTIVOS

Temos reflexionado xa sobre a necesidade de viver a organización cara fóra, partindo dunha premisa básica e fundamental: sendo a situación histórica que padeceu a nosa nación e as suas condicións materiais as que fundamentan a existéncia do nacionalismo no noso pais, foi e seguirá a ser determinante para o avanzo do proceso de autodeterminación nacional de Galiza a existéncia dun movimento organizado e polo tanto a nosa capacidade de organización e mobilización. A este respeito as cuestións organizativas son básicas para desenvolver a actuación social que nos reporte unha maior incidéncia prática. Entendemos tamén aplicábeis para o conxunto das organizacións do movimento xuvenil nacionalista unha série de consideracións referidas á necesidade de aperfeizoar o noso funcionamento:

- Require-se un maior esforzo de planificación, coordenación, rigurosidade, e axilidade no funcionamento organizativo. A mellora dos hábitos organizativos debe ser a consecuéncia imediata de asumirmos a análise política e o obxectivo central definido nestas teses. Para podermos estar á altura das circunstáncias nos reptos e nas novas responsabilidades que temos por diante, non imos demandar desde a UMG máis voluntarismo. Si en todo caso unha nova disposición da militáncia para facer das organizacións instrumentos que respondan aos obxectivos que se marcan. Na lóxica dialéctica entre o tensionamento das organizacións para arrincar-lle maiores potencialidades, e o axuste dos obxectivos ás posibilidades organizativas, cumpre un papel básico parar-se a planificar a nosa actuación. Desa planificación debemos procurar que saia a conveniente comunicación entre todos os elementos que forman parte da execución do traballo, en definitiva unha mellor coordenación entre militantes e entre órgaos. Sermos rigorosos e rigorosas, no sentido de dar seriedade ao noso traballo, vai redundar en benefício da nosa actuación e da nosa credibilidade social. Os hábitos organizativos, quere-se dicer, deben ser obxecto tamén de debate para a sua mellora e para a sua asunción individual e colectiva.

- O funcionamento dos órgaos. Partindo de que deben estar orientados a operativizar o traballo, simplificaremos este ponto na aclaración da sua mecánica de funcionamento conforme á seguinte secuéncia: apresentación de propostas, debate das mesmas, definición de obxectivos, toma de decisión ao respeito, planificación do decidido e reparto de tarefas para executá-lo. Preparar previamente os debates por parte dos membros e preparar tamén a moderación da reunión por parte das persoas con esta atribución, é clave dunha maior axilidade no desenvolvimento de reunións.

- Papel e valor da militáncia. Lonxe de pretender un perfil estático e único de militante, si convén que nos esforcemos en pór en comun as cualidades que entendamos poden contribuir a facer de cada quen de nós e dos nosos e nosas compañeiras mellores servidores/as da mocidade e do país. A capacidade de coordenación, de integración de máis persoas no traballo, a preparación e claridade das argumentacións, a iniciativa e apresentación de propostas, a intervención nos debates, o contacto social individual, a capacidade de coexión das organizacións,... non son dotes inatas senón que se adquiren coa prática e o debate.

- Participación e integración no traballo. Coa compatibilización das nosas actividades próprias como mozas e mozas (estudos, traballo, ...) debemos procurar, meiante o reparto da actividade, incrementar o nível de participación da xente nova integrada nas organizacións. Debemos invertir máis en coordinación que en expremer disposicións e capacidades de traballo individuais excepcionais.

- Concreción e iniciativa. A militáncia debe ser e sentir-se tamén responsábel das organizacións e da sua dinámica de funcionamento. A criación de responsabilidades orgánicas é moi importante para a especialización e o seguimento de determinadas tarefas, mais nunca debe server para facer ao resto da militáncia desentender-se do rumo da organización. Ter propostas e iniciativas a apresentar en todos os aspeitos submetidos a debate, ao tempo que suxerir o tratamento doutros que se consideren de interese, é a obriga de calquer persoa comprometida cun proxecto, integrada nel e, polo tanto, co-responsábel das suas decisións e actuacións. Esta cualidade, xunto coa rebelión contra a auséncia de conclusións operativas e práticas dos debates e de seguimento no cumprimento das decisións concretas, deberá ser potenciada nas organizacións.

- Finanzamento. Afrontar todos os reptos que nos temos plantexado até o de agora coa intención de aumentar a nosa incidéncia prática, será posíbel se asumimos tamén o compromiso nas aportacións individuais e, sobre todo, en levar adiante iniciativas colectivas que doten ás organizacións de maiores recursos económicos e materiais para a atención organizativa e para a execución de actividade social. Sistematizar estas áreas coa planificación de obxectivos e o seguimento pontual, sendo ademais escrupulosos/as na xestión dos recursos públicos aos que se teña acceso, é condición sine qua non para un avanzo positivo na dirección que pretendemos.

5.- PREMISAS PARA A APORTACIÓN DA U.M.G.

A consecución dos nosos obxectivos fundamentan-se tamén na adopción dun modelo organizatizo eficaz na UMG, á par dunha adicación constante a aperfeizoar os nosos métodos de traballo e as liñas de actuación.

Os avanzos no terreno organizativo non van ser froito de resolucións congresuais, senón dunha acción tenaz e prolongada no tempo que pasa pola asunción deste aspeito como unha prioridade política de primeira orde. Esta acción nos vindeiros dous anos terá como obxectivos centrais:

a) Clarexar a significación prática de pertenza a UMG e aumentar a afiliación.

b) Regularizar e mellorar o funcionamento das diferentes estruturas da UMG.

1.- Un modelo organizativo democrático e operativo.

A UMG e o noso Partido segundo recollen os seus Estatutos organiza-se conforme ao centralismo democrático que conxuga a democrácia interna coa unidade de acción e a disciplina coa liberdade individual.

Lenine cando estabelece o centralismo democrático como condición sine qua non para caracterizar unha organización como revolucionária, partia do feito que as cuestións organizativas son cuestións esencialmente ideolóxicas. Isto é, de pouco serve unha adesión a uns princípios ou a un modelo de sociedade, senón existe o compromiso de asumir dar os pasos necesários no dia a dia para camiñar cara ese modelo social.

O marxismo-leninismo ten unha dupla vertente, trata-se dun método de analise da realidade e dunha guia para a acción política; a ferramenta que fai efectivo o accionar da organización, que dá coeréncia a unha prática social e institucional, que posiblita que a totalidade da militáncia participe na elaboración da liña política é o centralismo democrático.

O centralismo democrático, eis o cerne do conceito, garante-lle aos membros do Partido o direito de expresar e defender a sua opinión no organismo ao que pertencen, asumindo logo as decisións maioritárias resultantes do debate. Toda a UMG, asi o temos decidido estatutariamente, rexe-se por este princípios: a posición do indivíduo axusta-se á da organización, a da minoria á maioria, a estrutura inferior á superior, o conxunto da UMG ao Comité Nacional e ambos os dous ao Congreso. As diferéncias de opinión, cando se expresan cun espirito construtivo, interactuan como un factor positivo para o esclarecimento e a decisión.

Xa que logo, o modelo organizativo do que nos temos dotado ten que facilitar a posta en prática do noso proxecto político, respondendo o seu funcionamento as variábeis de democrácia e operatividade. Democrácia, que nós concretamos atraves da toma de decisión colectiva e dos critérios de dirección colexiada e permite por diferentes vias a participación da militáncia na toma de decisión e operatividade que fai posíbel a unidade de acción necesária para levar adiante a decisión.

2.- A militáncia da UMG.

A militáncia é o elemento básico para unha organización que aspira a dotar ao nacionalismo galego dunha base entre a mocidade e transformar a sociedade. Do mesmo xeito que son diversos os níveis de consciéncia das persoas, diferentes son tamén os degraos do seu compromiso. Nunha organización que aspira agrupar aos seitores máis conscientes da nosa mocidade, entendendo que o termómetro para medir o nível de adesión a un proxecto é o seu nível de compromiso, que se define de non acoller posicións pasivas nen práticas que se asocien ao que tradicionalmente se correspondian coa figura do afiliado.

A esta altura siguen vixentes as resolucións do X Congreso explicitamente no referido a que “neste momento achamos necesário reforzar –ao tempo que se dá un medre cuantitativo- o espírito militante que deberá ter cada unha das persoas que hoxe compoñen a UMG” para continuar “debemos esforzar-nos tamén en que o noso comportamento individual sexa correcto”.

Xa que logo a Unión da Mocidade Galega non é allea a unha tendéncia xeralizada sobre a que xa temos reflexionado e que se concreta no decaimento do compromiso militante polo que cómpre unha prática rectificadora desta situación que debe incidir sobre os hábitos internos, o estilo do traballo e a significación prática do que implica militar na UMG.

Formar parte da UMG obriga a asistir ás xuntas da UMG e do Partido que serán prioritárias a calquer outra actividade, xustificando-se previamente no caso de non poder asistir. A maiores é obrigatória a asisténcia ás reunións de Galiza Nova e do resto das organizacións de masas sectoriais onde cada quen esteña encuadrado. Os e as camaradas deben velar colectivamente pola efectivización dos acordos, cumprindo o traballo co que se comprometen e as persoas con responsablidades de dirección do que se lles asigna. A nosa presenza nas reunións debe ser activa, cómpre acostumar-se a traer as ordes do dia estudadas, a anotar os acordos, introducir debates e plantexar as dubidas. A cotización faz parte deste compromiso sen o que non seria posíbel o funcionamento normal das estruturas das cais formamos parte.

Igualmente conscientes tamén da sua vertente organizativa as diferentes estruturas da UMG esforzaran-se en implicar máis xente na planificación e execución do traballo, evitando a concentración deste nunhas poucas persoas, conscienciando sobre a utilidade da aportación de cada quen e sistematizando o funcionamento orgánico.

Os homes e mulleres posuen trazos individuais diferenciados, como camaradas, como compañeiras e compañeiros teñen ideais comuns. A organización, o Partido indica orientacións esenciais pero non marca un molde de gostos, hábitos persoais, modelos de sensiblidade… Pretender que a imaxe de cada quen, coas suas virtudes e defectos, sirva de molde a outros expresa un profundo descoñecimento do que é ser revolucionário e humano. Os e as militantes poden ter maneiras diferentes de reaxir persoalmente ás situacións, sen que de ai se poda facer unha avaliación cualitativa global. A conducta cívica é a forma de comportar-se dun militante na sociedade e polo tanto non pode considerar-se allea da conducta militante, nen dos intereses da organización non resultando tolerábel comportamentos que restrixen a “coérencia” ao plano da declaración formal. A militáncia comunista trascende o plano do formalismo dos seus postulados; o comportamento individual das e dos camaradas debe estar presidido por unha ética que basee a sua praxe no respeito ás persoas, como prius da acción social. Os e as camaradas debemos ser o referente de actuación persoal e social nos eidos onde participamos: o noso comportamento e as nosas actitudes son o mellor aval nunha conxuntura onde o ataque ao formalismo do noso pensamento é unha constante. A UMG ten validar tamen o seu traballo colectivo na conducta exemplar da militáncia a nível individual.

A Unión da Mocidade Galega debe plantexar-se de xeito prioritário nos vindeiros dous anos o medre da sua base organizada. Tal política debe abordar-se dun modo sistemático e planificando, tratando de atraer a todas aquelas persoas que comparten os nosos plantexamentos políticos e que vexamos capazes de asumir os mínimos de compromiso definidos e non atendendo a coincidéncias pontuais nen a dinámicas alleas a UMG. Neste sentido debemos actuar nunha dupla dirección que permita achegar a aquelas persoas máis próximas que participan con nos das organizacións de masas e favorecer un carácter autenticamente nacional das mocidades da UPG.

3.- Uns organismos máis eficaces para un traballo máis util

A Unión da Mocidade Galega, como organización de ámbito nacional que se estrutura territorialmente, ha combinar no seu funcionamento critérios de homoxeneidade e autonomia. Homoxeneidade asociada á homologación nos métodos de traballo, a existéncia dunha liña única para toda a nación e a mantenza da unidade de acción. Autonomia entendida como concreción no seu ámbito das iniciativas nacionais e iniciativas políticas específicas no ámbito da zona. Neste sentido precisa-se mellorar a comunicación entre a esfera zonal e nacional.

As Asembleas de Zona, que se reuniran de xeito ordinário unha vez ao mes, xogan un papel fundamental na vida da organización centrando-se o seu traballo no seguimento da vida política nas zonas, na veiculización das iniciativas nacionais e no afortalamento cuantivo e cualitativo desta no seu ámbito. Corresponde-lles aos Secretários de Zona como máximos responsábeis políticos, que na medida do posíbel centraran-se prioritariamente nas labores especificamente partidárias, a dinamización e coordenación da actividade da Asemblea asi como actuar de nexo de unión coa instáncia superior. A efeitos de mellorar o seu funcionamento suxerimos sistematizar minimamente o funcionamento (p.e. data e lugar fixos) asi como facer seguimento do degrao de cumprimento dos acordos adoptados.

O Secretariado Nacional, que se xuntará de xeito ordinário cada duas semanas, é un organismo executivo dependendente do Comité Nacional que actuará a xeito de permanente deste como órgao de analise imediata, de resposta áxil as cuestión urxentes e seguimento do accionar do Movimento Xuvenil Nacionalista.

O Comité Nacional formado por 25 membros e o máximo organismo de dirección da UMG no periodo inter-congresual, correspondendo-lle conforme as competéncias estatutárias a fiscalización do traballo da Organización no seu conxunto e particularmente do Secretariado, a concreción para a sua aplicación das propostas asembleares e a definición e o debate dos aspeitos que afectan a nosa orientación política. A fin de dotar de máis contido e operatividade o organismo é necesário seleccionar mellor os temas a tratar, garantir que os seus e as suas compoñentes dispoñan previamente da documentación sobre os temas a tratar e sobre todo alixeirar as ordes do dia. Con independécia da proposta de articulación do organismo, onde deberá concretar-se os ámbitos e o carácter das Comisións del dependentes, a apresentar na sua primeira reunión, ve-se necesário a criación da figura do Responsábel de organización e finanzas.

Se o Secretariado debe manter-se activo e reaccionando rapidamente en toda conxuntura, será o Comité Nacional quen lle deba aportar unha orientación e contextualización global das decisións que teña que tomar polo que na composición de ambos debe-se garantir operatividade, visión de conxunto tanto territorial como sectorial e capacidade política.

A teima da UMG non é outra que Galiza e a sua mocidade, xa que logo a sua vida interna debe dirixir-se a elaboración de propostas encamiñas a mellorar a sua situación e contribuir a sua execución. Propostas que deben respostar as problemáticas fulcrais da mocidade, perfilando polo miúdo as nosas alternativas, os obxectivos aos que responden e a sua conveniencia en función das circustáncias políticas. Execución que debe responder a unha planificación matinada, non rotineira e que teña como norte o xeito de dotá-la da máxima efectividade practica.

Afrontemos os debates mirando para a sociedade, fuxindo da abstración, considerando o concreto e os aspeitos que nos unen e enfrontando as discusións con claridade e sinceridade desde a confianza e o respeito as outras posición. Impidamos que a imadurez nos cegue situando como vital o que é un debate máis ou como definitivo unha reflexión táctica. Exercitemos a crítica e auto-crítica como mecanismos para o avanzo plantexando as alternativas e fuxindo das descalificacións.

Reflexionemos para a acción, demos-lle concreción nos acordos e sopesemos os argumentos a hora de definir unha posición tendo en conta que o fundamental é o apuramento dunha opinión colectiva, maioritária, cando non pode ser unánime. O axustamento das posicións minoritárias ás maioritárias é unha regra esencial que debe ser comprendida como expresión de todo o funcionamento partidário, pero se esta é entendida como unha forma simplificada de decisión acaba por converter-se nun proceso burocrático que falsea groseiramente a democrácia interna.

4.- Formar e informar.

O momento que vive Galiza e o mundo e os reptos que desta situación se derivan para unha organización patriótica e comunista de carácter xuvenil , co que implica como escola de militantes, fan especialmente preocupantes as eivas en materia formativa. Neste sentido precisamos de impulsar unha ofensiva que sexa asumida polo conxunto do corpo social até transformar esta cuestión nunha preocupación da vida organizativa diária tanto a nível zonal como nacional. Esta ofensiva que responderá as necesidades formativas do momento e do lugar atenderá ao aspeito doutrinário (por exemplo princípios ideolóxicos, situación da mocidade, história de Galiza…) e organizativo (por exemplo métodos de traballo, técnicas de propaganda…).

A decisión da UMG de limitar a sua presenza pública a edición do “Guieiro” convirte-o nunha ferramenta central para a nosa actuación política e ideolóxica, requirindo dun especial tratamento por ser xunto coa militáncia o único méio do que dispomos para explicar a nosa alternativa. A tal fin tentara-se de aumentar a sua regularidade, face-la máis atractiva, coidar máis os contidos e preparar e multiplicar os seus actos de apresentación.

Se ben o traballo formativo e de publicacións debe comprometer ao conxunto dos organismos criara-se a nível nacional unha Responsablidade de formación e outra de públicacións.